13 ~ Het eiland

Nu ik wil beginnen aan mijn tweede deel van de klim, het daadwerkelijk toepassen van wat ik heb geleerd, wil ik mijn doelen concreter maken. Ik heb besloten dat ik voor mijzelf een lijst ga opstellen met alles wat ik belangrijk vind. Een steuntje in de rug voor de momenten waarop ik weer tegen obstakels aanloop. Om de lijst volledig te maken gebruik ik alles waar ik eerder over geschreven heb als naslagwerk. Er is echter momenteel nog een visualisatie die ik eerst nog wil toevoegen aan mijn dagboek. Deze visualisatie kreeg ik een aantal dagen geleden in mijn gedachten en heeft mij alweer zoveel extra persoonlijke kracht gegeven dat ik hem zeker wil behouden.  

Ik stelde mijzelf voor dat ik helemaal alleen op een onbewoond eiland woon. Ik leefde hier al heel mijn leven en was compleet vrij van andere mensen. Ik leefde gewoon naar wat ik nodig had en naar wat ik belangrijk en prettig vond. Er bestond op dat eiland geen drang naar perfectie of hoop op het ontvangen van sociale waarde. Het enige wat er was, was het leven zelf. Mijn eigen leven.  

In mijn visualisatie liet ik op een gegeven moment vanuit het niks een persoon op mijn serene eiland verschijnen en ik beeldde mij in hoe ik plotseling mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen liet afhangen van die persoon. Ik beeldde mij in dat ik begon te twijfelen aan alles wat eerder gewoon normaal was voor mij. Wat vond die persoon van mijn uiterlijk? Was mijn lichaam te dik of te dun? Wat vond deze persoon van de cellulitis op mijn billen en de vorm van mijn borsten? Wat vond deze persoon van mijn intelligentie? Had ik mijn huisje wel op de juiste manier gebouwd? Voorzag ik mijzelf wel op de juiste manier van voedsel? En was mijn eiland überhaupt niet te rommelig?  

Mijn leven op het eiland was altijd gewoon mijn leven geweest, maar nu, door de komst van deze wildvreemde persoon begon ik mijn leven, mijn eiland en mijzelf plotseling kritisch te bekijken en had ik alleen nog maar oog voor alles wat in de ogen van de ander misschien imperfect was.  

Langzaam maar zeker verschenen er op mijn eiland steeds meer personen en ze liepen constant achter mij aan. Bij elke handeling die ik deed voelde ik de kritische blikken en ondanks dat ik altijd al mijn leven gewoon geleid had naar mijn eigen maatstaven voelde ik nu constant de angst om te falen.  

Hoe meer personen ik in gedachten op het eiland plaatste en hoe meer mijn angst om te falen toenam, hoe meer mijn eiland zijn kleur verloor. Mijn eiland veranderde van een warm, kleurrijk eiland naar een koude en kleurloze plaats.  

Het eiland staat als symbool voor mijn emotionele belevingswereld. Wat ik door deze visualisatie ben gaan realiseren is dat ik mijn eigen persoonlijke grenzen constant overschreed. Ik liet constant alles en iedereen toe in mijn emoties.  

Ik dacht altijd dat ik heel goed was in het bewaren van mijn persoonlijke grenzen. Als een jongen mij vroeger wilde zoenen en ik wilde dat niet, dan liet ik dat ook niet gebeuren. Als mensen mij ergens onterecht van beschuldigden kwam ik voor mijzelf op, maar zonder dat ik het doorhad was juist ik de persoon die mijn emotionele grenzen niet respecteerde. Mijn fysieke wereld was goed begrensd, maar bij mijn emotionele wereld had ik de deuren wagenwijd opengezet. 

Heel mijn leven lang heb ik iedereen toegelaten op mijn eiland en heel mijn leven lang heb ik mijzelf laten achtervolgen door iedereen die mijn eiland betrad. Nu ik er over nadenk kan ik misschien zelfs wel stellen dat ik iedereen gevangenhield op mijn eiland. Eens ze er waren liet ik ze niet meer los.  

Nu ik mij hier bewust van ben gebruik ik de visualisatie van het eiland om meer emotionele vrijheid te krijgen. Ik pas het toe als ik mijzelf onzeker voel of als ik mijn keuzes baseer op een eventuele goedkeuring of mening van een ander, maar bijvoorbeeld ook als ik gebeurtenissen uit het verleden niet los kan laten. Als ik negatieve gedachten en emoties waarneem plaats ik mijzelf in gedachten op dat eiland en dan realiseer ik mij dat als ik alleen op dat eiland zou zijn, al die gedachten helemaal niet relevant zouden zijn.  

Als ik op een onbewoond eiland zou wonen dan zou ik niet bezig zijn met wat anderen van mij vinden, dan zou ik niet zitten met emotionele pijn uit het verleden wat mij blijft achtervolgen. Als ik altijd vol tevredenheid alleen op mijn eilandje gewoond zou hebben dan zou er geen menselijk contact zijn wat mij zou blijven achtervolgen. Ik zou geen last hebben van depressies, burn-outs, paniekaanvallen, ondragelijke onzekerheden of emotionele trauma’s. Ik zou gewoon mijn leven leiden naar wat ik prettig en belangrijk vind.  

Ik sluit mijn ogen en in gedachten ga ik naar mijn eilandje. Ik ervaar de warmte, de mooie kleuren, de kalmte en de vrijheid. Dit is mijn wereld, mijn leven. Hier ben ik niemand en alles tegelijkertijd.  

“Ik hoef niet te zoeken naar geluk, want het zit al in mij.”
(Mind Happiness 8 ~ Het huidige moment)