17 ~ Laat het los

Loslaten en verwachtingen zijn twee begrippen die al weken, al dan niet maanden door mijn gedachten dwalen en hoewel de betekenis van de woorden duidelijk is hebben ze voor mij toch elke keer weer een andere strekking. Hoe duidelijk en voor de hand liggend iets ook mag lijken, soms kost het mij tijd om alle puzzelstukjes voor mijzelf op zijn plaats te leggen. Ik zoek in mijn gedachten naar het ‘aha’ moment.  

Gisteravond had ik mijn ‘aha’ moment met betrekking tot loslaten en verwachtingen.  

Afgelopen week kreeg ik via WhatsApp een uitnodiging voor een online uitdaging toegestuurd. Een 21 dagen uitdaging van Deepak Chopra waarbij de focus ligt op overvloed. Kleine opdrachten, meditatie en daardoor ook bewuster dagelijks een moment voor jezelf inplannen. Ik besloot om de uitdaging aan te gaan. Dagelijks een momentje voor mijzelf inplannen om een kleine opdracht te voltooien moest wel lukken, toch? Nadat ik de eerste opdracht las zakte de moed mij al in de schoenen. Ik moest de namen van 50 personen opschrijven die allemaal ergens een betekenis in mijn leven hadden gehad. Negatief of positief. Naast dat ik het heel moeilijk vond om hiervoor mijzelf een moment in te plannen merkte ik ook weerstand in mijn emoties. De weerstand was niet heel sterk aanwezig, maar zodra ik dacht aan de opdracht merkte ik wel de aanwezigheid van negatieve energie. Ik vroeg mijzelf af waar die negatieve energie vandaan kwam en nadat ik bewuster mijn emoties observeerde kwam ik tot de conclusie dat ik weerstand voelde om ook de mensen waar ik negatieve ervaringen mee had op te schrijven in mijn dagboek. Ik wilde hun aanwezigheid negeren en ik wilde ze eigenlijk geen enkele credit geven met betrekking tot het feit dat ik ook van hen had geleerd.  

Uiteindelijk ben ik toch mijn lijst gaan schrijven en de 50 namen stonden al vrij snel op papier. De opdracht stopte eigenlijk bij het noteren van de 50 namen, maar ik wilde voor mijzelf verder op onderzoek. Ik wilde er toch voor openstaan wat ik van alle 50 mensen kon leren of had geleerd, maar aangezien ik al vrij moe was hield ik mijn onderzoek kort. Ik besloot om achter elke naam een krul of een kruis te zetten. De krul stond voor positieve aanwezigheid, het kruis stond voor negatieve aanwezigheid. Ik vroeg mij daadwerkelijk af of de meeste mensen een krul of een kruis zouden krijgen, maar de krullen wonnen toch met een flinke meerderheid. Een kleine opluchting was merkbaar in mijn emoties.  

Ik besloot dat het genoeg was geweest voor de dag, legde mijn dagboek weg en sloot mijn ogen. Klaar om te gaan slapen, maar daar dachten mijn hersenen anders over. Mijn gedachten gingen op volle toeren verder. Ik dacht aan de lijst met namen, ik dacht aan hoe ik sommige namen het liefst had doorgekrast en ik dacht dat ik sommige van die namen het liefst uit mijn leven zou willen elimineren. Tegelijkertijd dacht ik aan mijn dagboek van Mind Happiness en het obstakel wat ik nu moet zien te overwinnen. Het obstakel van loslaten wat mij toegang geeft tot verdere groei. Toen ik de kennis van beide dagboeken combineerde kwam ik tot de conclusie dat het juist de namen met de kruisjes er achter de reden waren waarom het mij niet gelukt was om daadwerkelijk het plateau van loslaten (Mind Happiness ~ 16) te behalen. Deze namen, deze personen waren het lood in mijn schoenen waardoor ik de sprong niet had kunnen maken en de reden dat zij het lood in mijn schoenen zijn is omdat ik nog niet kan loslaten. Ik kan de negatieve emoties die ik met mijzelf meedraag met betrekking tot die mensen nog niet loslaten. Ze vullen mijn eilandje (Mind Happiness ~ 13) nog en dat zal ik eerst echt schoon moeten maken voordat ik verder kan. Ik ben erachter gekomen dat ik niet met lood in mijn schoenen moet blijven proberen om het plateau te behalen, maar dat ik eerst het lood uit mijn schoenen moet verwijderen en dat dan het halen van het plateau gemakkelijk is.  

Ik kan niet mijzelf wijsmaken dat ik heb losgelaten terwijl ik nog zoveel emotionele zooi met mijzelf meedraag. 

Ik weet van mijzelf dat ik nog niet in staat ben om zomaar te vergeven, ik zou willen dat ik dat al kon, maar er over liegen tegen mijzelf is nutteloos en dus moet ik het begrip ‘loslaten’ vanuit een ander perspectief benaderen. Om dit te kunnen moet ik eerst bij mijzelf te rade gaan hoe ik dit wil aanpakken. Een grote middelvinger naar deze personen opsteken en hard roepen ‘go fuck yourself’ zou de meest makkelijke (en aanlokkelijke) manier zijn, maar daarmee zou ik het pad van loslaten verder bewandelen met haat. Ik zou mijzelf gedistantieerd hebben, maar ik zou niet leren wat ik wil leren; vol zelfvertrouwen liefdevol en vergevend in het leven kunnen staan. Vergeven kan ik nog niet en met ‘go fuck yourself’ kom ik er niet, dus bleef er voor mij maar een manier over; Het loslaten van de pijn die ik met mij meedraag en die ik nog binnen laat komen, door van mijzelf te gaan houden en mijzelf te respecteren. Als ik het zo bekijk dan zijn de personen met een kruis achter hun naam geen vloek, maar een zegen. Ze zijn de leerdoelen die het voor mij mogelijk maken om verder te komen in mijn persoonlijke ontwikkeling.  

Het pad van loslaten staat niet voor vergeving of van elimineren, maar voor het bewaken van mijn eigen persoonlijke emotionele grenzen (Mind Happiness ~ 13). Het pad van loslaten staat voor het loslaten van oude pijn en het niet binnen laten komen van nieuwe pijn en dit kan ik onder andere bewerkstelligen door mijn verwachtingen bij te stellen.  

Het loslaten van verwachtingen is voor mij de sleutel om oude en nieuwe pijn los te kunnen laten. 

Toen ik in mijn gedachten de namen met kruisjes voorbij liet komen heb ik mijzelf bewust laten kijken naar de pijn die voor mij achter de kruisjes zit en dan voornamelijk waarom het mij persoonlijk dwars zit. Ik liet dus de ‘ik ben boos op jou want je hebt iemand waarvan ik houd gekwetst’ buiten beschouwing en ik legde de focus puur op mijn eigen emoties. Waarom had ik een probleem met deze personen? Onrecht, afwijzing en angst waren de meest voorkomende onderliggende emoties. Nadat ik deze onderliggende emoties objectief en met eerlijkheid bekeken had vroeg ik mijzelf af wat mijn onderliggende verwachtingen waren met betrekking tot deze personen. Oprechte spijt bleek bijna overal de onderliggende verwachting te zijn en misschien komt het verlangen naar oprechte spijt wel vanuit een fundamentele hunkering naar het ontvangen van waardering. Een fundamentele hunkering naar gezien en geliefd worden.  

 Ik ga proberen om mijn verwachtingen los te laten. Loslaten waar ik geen invloed op heb, maar wat wel invloed heeft op mij. Ik ga mijzelf de liefde geven om de oude emotionele pijn los te laten en mijzelf de waarde en respect geven om geen nieuwe emotionele pijn meer binnen te laten.  

Ik kan steeds meer vanuit een authentieke oprechtheid zeggen dat ik begin te leren om van mijzelf te houden.  

 

 

Afkick update: 3 dagen vrij van snelle koolhydraten.