18 ~ Het gesprek

Ik heb het gevoel dat ik sinds ik ben begonnen aan het tweede deel van mijn klim ik niet vooruitkom. Ik sta op dat plateau midden op die berg en zoek nog constant naar mogelijkheden om omhoog te komen, maar grijp elke keer mis. Ik wist dat het moeilijk zou worden om mijn angst en ego los te laten, maar ik moet eerlijk bekennen dat het zelfs nog moeilijker is dan dat ik eerder dacht. Toen ik aan het tweede deel van mijn klim begon voelde ik in mijn hart precies hoe ik eigenlijk wilde handelen op momenten dat ik het emotioneel moeilijk heb. Angst en ego aan de kant en dat specifieke gevoel vanuit mijn hart omzetten naar gedrag.  

Het is me tot nu toe 0 keer echt gelukt….. 

De beschermende kracht van mijn ego is zo sterk aanwezig dat het mij niet lukt om de liefdevolle kracht van mijn hart toe te passen. Ik visualiseerde mijn ego altijd als de Tasmanian Devil, maar nu ik mijzelf meer en meer open probeer op te stellen blijkt hij meer en meer een T-Rex te zijn. 

Tijd om eens met mijn ego te gaan praten. 

Ik: Hoi ego. 

Ego: Hoi.  

Ik: Uuh, ego? 

Ego: Ja? 

Ik: Je werkt niet echt mee, je bent nog veel te sterk aanwezig. 

Ego: Ja, dat weet ik.  

Ik: Kan je wat minder aanwezig zijn? 

Ego: Dat weet ik niet. 

Ik: Hoe bedoel je, ego? 

Ego: Ik weet niet of jij het al aan kan zonder mij. 

Ik: …… 

Dat weet ik eigenlijk ook nog niet, maar ik zou het wel graag willen.  

Ego: Ik weet het.  

Ik: Ik weet niet hoe ik mijzelf sterk genoeg kan maken, Ego.  

Ego: Er zit nog veel emotionele pijn, he? 

Ik: Ja, heel veel.  

Hoe kan ik mijzelf sterk genoeg maken zodat ik het leven ook aankan zonder jouw bescherming, ego? 

Ego: Door dapper genoeg te zijn om te durven leven zonder mijn bescherming.  

Ik: Hm.  

Ego: Hm. 

Paradoxaal, he? 

Ik: Ja.  

Ego: Wat wil je bereiken, Es? Wat is jouw doel? 

Ik: Kunnen leven vanuit liefde en compassie zonder dat daar mijn eigen emotionele pijn voor in de weg zit, dat is mijn uiteindelijke doel, maar nu wil ik eigenlijk eerst gewoon leren leven zonder de constante emotionele pijn.  

Ik wil een positieve energie zijn. Een positieve energie die vanuit mijzelf komt omdat ik gewoon tevreden ben en van mijzelf houd. Een positieve energie waardoor niet alleen mijn innerlijke wereld meer een natuurlijke flow wordt, maar ook mijn sociale wereld.  

Ego: Hoe wil je dat bereiken, Es?  

Ik: Herinner jij je nog het boek van Anita Moorjani ‘Dying to be me’ nog? 

Ego: Ja, dat herinner ik mij nog wel. 

Ik: Weet je nog hoe ik mij voelde toen ik het las? 

Ego: Ja, dat weet ik nog wel.  

Elke keer als jij dat boek las kon ik gewoon even jagen op vlinders en rollen door de bloemenvelden omdat je mij even niet meer nodig had als bescherming. 

Ik: Hm, ja. Dat klopt wel.  

Weet je waarom dat was, ego? 

Ego: Nee. 

Ik: Omdat ik de liefde van haar woorden kon voelen in mijn hart en door die liefde kon ik andere vergeven. Ik voelde door haar woorden de onvoorwaardelijke liefde van mijn hart, die liefde liet mij mijn zelfzekerheid zien en door die zelfzekerheid voelde ik ook geen negatieve energie meer. Ik kon mijn emotionele pijn loslaten en iedereen vergeven.  

Ik zou willen handelen vanuit dat gevoel. 

Anita Moorjani schreef in haar boek over haar bijna-doodervaring. Ze beschreef hoe haar ziel de fysieke wereld verliet en terechtkwam in een universum vol zielen. Terwijl haar ziel die ‘wereld’ betrad voelde ze alleen maar onvoorwaardelijke liefde en pure vergeving.  

Het gevoel wat ik tijdens het lezen van dat boek in mijn hart voelde, dat is het gevoel wat ik om zou willen zetten naar gedrag. 

In haar boek schreef ze ook dat iedereen in principe goed van aard is. Dat als iemand beter zou kunnen handelen, hij/zij ook beter zou handelen.  

Die filosofie zou ik willen toepassen zodat ik beter in staat ben om te vergeven. 

Ego: Dus dan ga je toch jezelf weer meer focussen op vergeving dan op loslaten. 

Ik: Hm.  

Ego: Hm.  

Typisch, he?  

Ik: Ja 

Misschien moet ik mijzelf niet focussen op een pad waarbij een onderdeel centraal staat, maar moet ik een pad gaan bewandelen wat niet begrensd is.  

Als niks zeker is, is alles mogelijk, toch? 

Ik wil de wereld benaderen vanuit een begrip en vergeving en dit wil ik doen door te luisteren naar de zachte moederstem van mijn hart. 

Ego: Maar hoe ga je sterk genoeg zijn om dit allemaal toe te kunnen passen in het dagelijks leven? 

Ik: Dat ga ik nog niet zijn, maar misschien ga ik hierdoor wel sterk worden. 

Ego: Hm. 

Ik: Hm. 

Paradoxaal, he? 

Ego: Ja. 

Ik: Ik kan ik jouw sterke kracht wel op een andere manier gebruiken. Niet als beschermer, maar als raadgever.  

Ego: Hoe bedoel je dat? 

Ik: Ik zou wel graag dit soort gesprekken met je hebben als ik het moeilijk vind.  

Ego: Dan gaan we dat proberen.  

Ik: Dankjewel, ego. 

Ego: High five? 

Ik: High five. 

*klap. 

Ego: Nu je toch weer een ander pad zal gaan bewandelen, zullen we die vorige blogpost maar van jouw website verwijderen? Gewoon, om mij een beetje te beschermen tegen gezichtsverlies? 

Ik: Hihi nee. Ik hoef in mijn blog niet te laten zien dat ik alles al weet en snap. Mijn blog gaat juist over mijn zoektocht en de eerlijkheid van imperfecties.  

Mijn authentiek, imperfecte ik.  

Ego: Hm. 

Ik: hm.  

Fijn, he?  

Ego: Ja.  

 

 

 

I am  

Imperfect 

I am 

Flawed 

I am 

Searching 

I am  

Learning 

I am 

Healing 

I am 

Becoming 

Me 

 

 

 


Pagina’s uit het boek Anita Moorjani – Dying to be me.

 

Afkick update: 4 dagen vrij van snelle koolhydraten.