20 ~ De vlinder

Een aantal weken geleden was ik met mijn dochter in een speeltuin en vanaf een bankje zat ik het spel van alle kinderen te aanschouwen. Ik keek naar mijn dochter en zag haar prachtige vrijheid. Een prachtige pure ziel die als een vrije vlinder door het spel van de andere spelende kinderen heen fladderde. Onbevangen bevangen in haar eigen fantasie.  

Terwijl ik vol liefde genoot van haar authentieke vrijheid voelde ik in heel mijn lichaam dat ik haar deze vrijheid voor altijd zou willen gunnen en dat ik er als moeder alles aan zou willen doen om deze vrijheid te beschermen, want ik weet ook dat het behouden van die authentieke vrijheid een moeilijke opgave is. Het is een authentieke pure vrijheid waar de wereld nog niet mee om lijkt te kunnen gaan en terwijl ik op dat bankje zat zag ik dat zelfs de andere kinderen niet om konden gaan met haar pure vrijheid.  

“Het is niet dat mensen jou niet mogen, ze zijn eigenlijk gewoon bang voor jouw innerlijke kracht.”  

Het waren de woorden die een therapeut ooit tegen mij uitsprak, maar die ik nooit echt kon plaatsen, tot ik mijn dochter in die speeltuin aanschouwde. Het was alsof haar authentieke vrijheid niet geaccepteerd werd omdat de al geïnstitutionaliseerde zielen zich geen raad wisten met haar vrijheid. Een reactie van veroordelen, bekritiseren en buitensluiten is dan vaak veiliger dan open staan voor nieuwe dingen.  

Blijf altijd fladderen, lieve schat. Blijf fladderen en laat je meevoeren door het leven, ongeacht wat voor mening anderen over jou hebben. Laat hun angsten en oordelen jouw vleugels niet verzwaren, maar laat ze van je afglijden bij elke vleugelbeweging die je maakt.
~Mama 

Terwijl ik mijn dochter in de speeltuin aanschouwde bedacht ik ook hoe het voor haar zou kunnen voelen als het negativisme van anderen wel haar ziel zou kunnen binnendringen en hoe het zou voelen als de authentieke vrijheid verloren zou gaan door verdriet en teleurstelling. Ik kon mij indenken hoe haar extroverte en vrije benadering van de wereld zou kunnen veranderen in een introverte en observerende, waarbij het verdriet vanuit een teleurstelling altijd aanwezig zou zijn. Een teleurstelling vanwege het gebrek aan authenticiteit en liefde in de wereld.  

Dit alles deed mij denken aan het boek ‘The mastery of love – Don Miguel Ruiz’ waarbij de schrijver vertelt over een gif dat als een virus rondwaart over de wereld. Een gif in de vorm van emotionele pijn wat (vaak onbewust) van mens tot mens overgegeven wordt. Een gif dat zich, eens je er mee geïnfecteerd bent, blijft vermenigvuldigen tot de hoeveelheid gif uiteindelijk zoveel is dat we het moeten uiten en dit doen we door iemand anders er mee te infecteren. Hierdoor worden we allemaal wel ergens in ons leven geïnfecteerd met het gif van de ander. De een alleen wat meer dan de ander en sommigen zullen door middel van het hebben van een goede eigenwaarde een sterker immuunsysteem hebben.  

Ik wist dat ik mijn eigen spiegelbeeld zag in de reflectie van mijn dochter en ik wist ook dat mijn ziel gevuld zat met het emotionele gif, maar juist omdat ik altijd zo teleurgesteld was vanwege de liefdeloosheid van de mensheid hield ik het gif zelf zoveel mogelijk vast. Ik wilde niet meedoen aan het verder verspreiden van het gif en dus werd het gif de zware emotionele last waar ik mijzelf mee bleef infecteren. 

‘Waarom lukt het mij niet, hetgeen waarvan ik weet dat beter voor mij is, toe te passen?’ was de vraag die vorige week door mijn gedachten dwaalde. Ik wist dat loslaten, liefde geven en blijven vertrouwen in mijn eigen kracht en waarde de sleutels waren tot verdere groei, maar toch lukte het mij niet om mijzelf over de drempel van angst en twijfels heen te zetten. Ondanks alle kennis die ik had lukte het mij niet om de bijna constante negatieve emoties los te laten. ‘Waarom voel ik mijzelf zo vaak negatief?’ was mijn vervolgvraag en terwijl ik die vraag stelde visualiseerde ik voor mijzelf twee energiestromen in mijn lichaam. Negatief en positief. Nu weet ik zelf niet veel van energie, maar ik zag tijdens mijn visualisatie wel een overduidelijke misbalans waarbij de negatieve energie duidelijk domineerde. ‘Waarom is die negativiteit zo dominant aanwezig?’ vroeg ik mijzelf wederom af en toen wist ik dat het antwoord lag bij het besef wat ik eerder in de situatie met mijn dochter had. De teleurstelling en het daaruit volgende verdriet was nooit weggegaan en die negativiteit was zichzelf door een vicieuze cirkel blijven voeden. “Een gif dat zich, eens je er mee geïnfecteerd bent, blijft vermenigvuldigen”. Dat was het antwoord op mijn vragen.  

Het antwoord op mijn vragen had ik, maar waar de ene deur sluit, gaat een andere open en dus liep ik vanzelf weer tegen nieuwe vragen aan. ‘Wat nu?’ Het probleem zag ik, maar wat was de oplossing? Hoe kon ik ervoor zorgen dat mijn energie weer in balans kwam? Ik besloot om wetenschap en spiritualiteit te combineren. ‘Als alles energie is, kan ik dan ook mijn interne (zowel emotionele als fysieke) energie beïnvloeden?’ Als de huidige negatieve energie voortkomt uit mijn gedachten, dan kan ik dus ook positieve energie opwekken met mijn gedachten.  

Ik begon met het daadwerkelijk waarnemen van de negatieve energie in mijn lichaam. Het voelde als een grote blokkade ter hoogte van mijn borstkas. Ik voelde de negatieve energie en vroeg mijzelf af waarom ik dat in vredesnaam toeliet in mijn lichaam. ‘Hoeveel schade bracht ik aan in mijn lichaam door die negatieve energie daar constant te laten zijn?’ ‘Hoeveel invloed zou het hebben op de fysieke materie waar mijn lichaam uit bestaat? (En is de uiterlijke vertoning van een lichaam daarom een weerspiegeling van de het innerlijk?) Toen ik mijzelf deze vragen stelde voelde ik een diep gevoel van liefde voor mijn lichaam ontstaan en zag ik mijn lichaam niet langer als slechts mijn lichaam, maar als een uiting van mijn eigen energie. Het diepe gevoel van liefde liet mij beseffen dat ik mijn lichaam niet langer wilde vergiftigen met het vergif wat nog in mijn emoties zit. Ik voelde de blokkade van negatieve energie en met de liefde die ik voor mijn lichaam voelde zette ik het om in positieve energie. Het negatieve gevoel verdween en een gevoel van rust kwam tevoorschijn. Een visualisatie van vrije ruimte in mijn borstkas drong door tot mijn gedachten.  

Naast het waarnemen van de negatieve energie en deze beïnvloeden met mijn gedachten ben ik mij ook meer gaan verdiepen in hertz frequenties. Ik vroeg mij af of ik mijn interne energie kon beïnvloeden door het gebruik van geluid. Zou het mogelijk zijn om fysieke energie (dus niet mijn emoties, maar de daadwerkelijke tastbare energie in mijn lichaam) te beïnvloeden door het gebruik van de energie uit geluid? Een grondig wetenschappelijk onderzoek kan ik er niet naar doen, maar ik wilde voor mijzelf wel kijken hoe ik het zou ervaren als ik bepaalde hertz frequentie muziek op zou zetten en dus zocht ik naar een Spotify playlist met de gewenste frequentie. 528 hertz was de frequentie waarmee ik begon. Ik pakte een kleedje, legde deze in de tuin, ging erop liggen en startte de muziek. Rustgevende geluiden drongen door middel van mijn oordopjes mijn oren binnen. Deze keer even geen hardcore, rock of drum ’n bass 

De muziek die ik eerder in mijn leven zou hebben afgedaan als spiritueel geneuzel voelde als een aangename verrassing. Waar ik normaliter mijn best moet doen om echt te ontspannen, lukte dat nu vanzelf. Ik volgde de flow van mijn lichaam en genoot met mijn ogen van het leven om mij heen. Ik voelde mij verbonden, gegrond en vrij.  

Of het kwam door de juiste mindset of door de energie van de muziek weet ik niet en dat maakt mij ook eigenlijk niet zoveel uit. Ik hoef geen nobelprijs voor wetenschap te winnen, ik wil gewoon vrij in het leven staan en om dat te bereiken probeer ik een filosofie te hanteren, namelijk dat ik niks zeker weet en dat alles mogelijk is. Zodra ik stop met het openstaan voor mogelijkheden beperk ik de mogelijkheid om nieuwe dingen te ontdekken. En dus blijf ik openstaan, ontdekken en leren en zo vallen er voor mij steeds meer puzzelstukjes op hun plaats.

Een aantal maanden geleden vroeg mijn partner zich af waarom ik zo ontzettend gevoelig ben voor onrecht en waarom ik aan mijzelf zulke hoge eisen stel. Ik kon hem geen duidelijk antwoord geven omdat ik het zelf nog niet wist. Ik wist dat het vanuit mijn eigen verdriet moest komen, anders zou het mij persoonlijk niet zo raken, maar de hoe, wat en waarom wist ik niet tot ik mijn eigen spiegelbeeld zag in de reflectie van mijn dochter. Het was de teleurstelling waar ik tegen vocht. Nu begin ik steeds meer te leren dat ik de mensheid niet kan veranderen door ertegen te vechten, maar dat als ik mijn eigen interne wereld verander dat ik daarmee misschien wel onbewust de mensen om mij heen beïnvloed.  

De nieuwe inzichten hebben mij ook weer geholpen met het weer beter voor mijn eigen lichaam kunnen zorgen. De AA manier van afkicken bleek na 9 dagen geen haalbaar idee. Ik wil als vrouw, moeder, vriendin en persoon wel af en toe wat ongezonds kunnen nuttigen zonder dat ik daarmee mijzelf teleurstel en ik ben erachter gekomen dat het niet gaat om onthouding, maar om liefde. Zodra ik genoeg liefde voor mijn lichaam heb, zal ik vanzelf stoppen met het vergiftigen ervan. Of het nu met voedsel of gedachten is. Ik zie nu dat ook dit een deel is van mijn klim en dat ik hierin nog geen perfectie kan verwachten. Het mooie is dat als ik nu van mijzelf accepteer dat ik dat nog niet perfect kan, dan geef ik mijzelf daarmee liefde en die liefde stroomt door naar mijn lichaam als positieve energie.  

Every woman who heals herself, heals all the women who came before her and all the women who come after her.”
~ Unknown