21 ~ Innerlijke vrouw

Maart 2020; Ik ga mijzelf emotioneel uitdagen. Ik ga mijn angst en ego aan de kant zetten, ik ga naar mijn hart luisteren” 

Oktober 2020; “Ik ga mijzelf emotioneel uitdagen. Ik ga mijn angst en ego aan de kant zetten, ik ga naar mijn hart luisteren 

Toen ik begin maart 2020 vol vastberadenheid begon aan het tweede deel van mijn klim naar emotionele en mentale kracht wist ik precies wat ik wilde. Ik had mijn doel in gedachten en ik sprak met mijzelf af dat ik te allen tijde het doel zou volgen. Het doel wat ik in gedachten had bestond uit vergeving en onvoorwaardelijke liefde voor mijzelf en anderen zonder dat alle pijn en angst mij constant van mijn stuk zou brengen.  

Om dit doel te kunnen bereiken wist ik dat ik moest gaan geloven in de sterke, vrouwelijke kracht die ik vanuit het binnenste van mijn ziel kon voelen en om deze kracht toe te passen wilde ik mijn vrouwelijkheid meer gaan eren en respecteren.  

Geloven in mijn vrouwelijkheid en de daarbij komende kracht en liefde werd zowel mijn doel als leidraad.  

Om mijn vrouwelijkheid meer te kunnen gaan eren en respecteren begon ik met het eren en respecteren van mijn lichaam en alle daarbij horende rondingen en eventuele maatschappelijk opgelegde imperfecties. Met liefde bekeek en betastte ik mijn lichaam en bedankte het voor alles wat het mij gaf en had gegeven. Mijn lichaam deed al 33 jaar lang alles waarvan het wist wat het moest doen en ik verachtte het al 20 jaar lang omdat het niet voldeed aan idealen.  

Dansend, betastend en erend heelde ik mijn lichaam van al het toxische negativisme en voor het eerst in 20 jaar ervaarde ik een zomer waarin ik mijzelf niet langer constant schaamde voor mijn lichaam.  

Omdat ik niet alleen in mijn externe vrouwelijkheid moest gaan geloven om in mijn eigen kracht te komen, maar ook zeker in mijn interne vrouwelijkheid bedacht ik voor mijzelf een fantasiebeeld dat stond voor de kracht die ik binnen in mijn ziel al voelde. Een krachtige fantasie die zich als een krachtige persoonlijkheid zou kunnen manifesteren.  

Ik dacht terug aan wat ik eerder had geschreven voor mijn dochter;  

Blijf altijd fladderen, lieve schat. Blijf fladderen en laat je meevoeren door het leven, ongeacht wat voor mening anderen over jou hebben. Laat hun angsten en oordelen jouw vleugels niet verzwaren, maar laat ze van je afglijden bij elke vleugelbeweging die je maakt.” (20 ~ De Vlinder) 

En ik dacht terug aan mijzelf als klein meisje met mijn eigen kleine vleugels. Ik was dat meisje niet meer, ik was nu een sterke, volwassen vrouw met sterke vleugels. Die vrouw werd mijn fantasie, mijn boegbeeld, mijn kracht.  

“Dit is het” dacht ik bij mijzelf. “Dit is wat ik mijzelf moet inbeelden als ik het moeilijk heb, hierin vind ik mijn kracht.” 

Het leven kabbelde ondertussen rustig verder en zoals het leven altijd doet bleef het uitdagen. “Kom maar op leven, ik ben er klaar voor!” zei ik tegen mijzelf. ” Ik ben er klaar voor om mijn kracht te gaan gebruiken.”, maar ik was er niet klaar voor. Zodra er situaties ontstonden die voor mij gelijk stonden aan al mijn trauma’s viel de krachtige vrouw op de grond en was de angst zwaarder dan haar vleugels konden dragen.  

Regelmatig lag ik gebroken op de grond en had ik geen idee hoe ik mijn kracht kon toepassen.  

“Je weet alles in jouw hoofd, maar je kan het niet toepassen in jouw hart”, waren de woorden die een reiki-therapeut tegen mij zei nadat ik een proefsessie bij haar gevolgd had. Het waren woorden die als een mokerslag bij mij binnenkwamen en door mijn gedachten bleven dwalen omdat ze zo ontzettend kloppend waren. Ik wist inderdaad alles in mijn hoofd, maar in mijn hart kwam het niet. Mijn hart was nog veel te kwetsbaar en onzeker om de kracht van mijn gedachten toe te passen.  

Het voelde alsof mijn hart en hoofd beide op een afzonderlijk eiland zaten en er geen verbindingsbrug tussen de twee gebouwd was.  

Het was de brug tussen mijn karakter en persoonlijkheid die ontbrak.  

De brug tussen Esra het kwetsbare en onzekere kleine meisje en Esra de krachtige en liefdevolle volwassen vrouw.  

Moest ik dan toch eerst het kleine meisje gaan helen voordat ik in mijzelf als volwassen vrouw kon gaan geloven?  

Ik besloot om het boek Emotional healing of the inner child – Margarita Blanco te kopen en in het begin van het boek las ik een stuk tekst wat precies opsomde waar ik al die tijd tegenaan liep. Mijn wereld stond even stil. 

“Het is een rustige middag en je besluit om een stukje te gaan autorijden. Omdat je altijd zo geniet van een stukje autorijden vraag je aan een klein kind om met je mee te gaan. Het kind neemt plaats op de passagiersstoel, jullie doen beide de autogordel om en vertrekken. Je voelt je kalm, relaxt en zelfzeker, maar zodra je de stad hebt verlaten zie je dat het donker wordt. Je ziet donkere wolken vormen en niet veel later begint het te regenen. Je had totaal niet verwacht dat dit zou gebeuren vandaag. Het begint steeds harder en harder te regenen en je kan de weg niet meer goed zien. Zelfs eventuele bochten in de weg zijn vrijwel onzichtbaar geworden en je wordt verblind door de lichten van tegemoetkomend verkeer. De weg waarop je rijdt wordt steeds natter en jouw auto begint soms te slippen. Je wordt met de minuut nerveuzer en banger en je voelt hoe jouw handen het stuur steeds steviger vastpakken. Je wenst dat je niet in deze situatie zat en je voelt jouw maag ineenkrimpen van stress. Je weet dat het een gevaarlijke situatie is en dat het belangrijk is dat alles goed onder controle gehouden wordt en dus zet je de auto aan de kant en zegt tegen het kind naast je “Lieve schat, deze situatie wordt heel vervelend en beangstigend, ik kan dit niet dus ik vraag nu aan jou of jij het wiel over wil nemen.” 

Dit was precies wat ik onbewust deed in situaties die voor mij gelijk stonden aan al mijn trauma’s. Ik probeerde de sterke volwassene te zijn, maar zodra de angst te veel werd zei ik tegen mijn innerlijke kind “hier lieve schat, hier heb je het stuur. Succes er mee.” en aangezien kleine Esra nooit geleerd had hoe ze zich moest redden in dat soort situaties had ze geen idee wat ze moest doen.  

De kracht die ik diep binnenin mijn ziel voelde was de stem van de volwassen vrouw die naar mij riep vanaf haar eiland, maar ik zat als klein meisje nog gevangen op mijn eigen eilandje en had geen idee hoe ik mijzelf daar moest redden. De woorden die de volwassen vrouw naar mij riep waren prettig, maar niet voldoende. Om mijn eigen kracht te kunnen toepassen moest ik eerst een brug tussen de twee eilanden gaan bouwen.  

Een brug die ik alleen kan opbouwen door dichter bij mijzelf te komen.  

~ 

“Ik kijk naar een klein meisje dat naast mij zit. Ik was haar ooit, maar ben haar niet meer. Toch zit ze nog in mij. Net zoals dat ik altijd al in haar zat.  

We weten beide nog niet zo goed hoe we moeten leven. Als twee verdwaalde zielen zitten we verloren naast elkaar.  

Ik zou haar het liefst door het leven willen leiden, maar ik mis zelf de innerlijke kracht en wijsheid nog om dit goed te doen.  

Dan verschijnt er een oude vrouw naast ons. Een prachtige vrouw vol rimpels, lange grijzen haren en een fonkel in haar ogen.  

Ze is ons. 

De vrouw kijkt naar ons en spreekt ons toe; 

“Jullie zijn mij nog niet, maar jullie zitten wel in mij. Net zoals dat ik ook al in jullie zit. 

We zijn alle drie één persoon en we bezitten alle drie dezelfde innerlijke kracht en wijsheid die jullie in mij zien.  

De kracht en wijsheid die ik nu uitstraal is namelijk de kracht en wijsheid die ik gedurende mijn leven in mijzelf gevonden heb.”  

(Persoonlijk dagboek)