25 ~ Tranen

Het loslaten van mijn trauma behoeftes ging in eerste instantie, zoals eigenlijk bijna alles wat ik mijzelf probeer te leren, niet heel erg gemakkelijk. Juist op het moment dat ik dacht dat ik precies wist hoe ik alles kon gaan aanpakken kwamen er vrij snel daarna gebeurtenissen op mijn pad waarbij ik toch weer even compleet in de war raakte met betrekking tot wat ik moest doen. Het was alsof het leven zei; “Oké, Esra, jij denkt dat je er klaar voor bent? Dan is hier je eerste grote test.” En dan was het soms toch heel moeilijk om de theorie in de praktijk te brengen.  

Gelukkig was er wel één belofte, één les die ik wel in de praktijk kon brengen en dat was dat alle moeilijke momenten juist de momenten zijn waarin ik kan groeien en dus bleef ik vastberaden doorwerken aan mijn plan.  

Behoefte observeren voor wat hij is, vervolgens loslaten en dan de leegte zelf vullen op een manier die goed voor mij is.  

Appeltje eitje.  

Het loslaten van de behoefte lukte, deels dan toch, maar het opvullen van de leegte lukte mij nog niet altijd. Omdat ik mijzelf helemaal niet sterk en vrij voelde op de momenten dat ik de trauma behoeftes had proberen los te laten had ik het gevoel dat ik faalde of dat ik de lat te hoog gelegd had en dat het mij niet zou lukken. 

Tot ik erachter kwam dat ik niet faalde, ik had gewoon één heel belangrijk kenmerk over het hoofd gezien. Namelijk dat mijn verdriet nog moest gaan helen. Ik kon mijn behoeftes wel loslaten, maar het verdriet was mijn waarheid en dat kon ik niet zomaar loslaten.  

Ik was vergeten dat ik mijn verdriet moest gaan helen.  

Oké, kom maar op tranen! Ik ben klaar om te rouwen en te helen.” Zei ik vastberaden tegen mijzelf, maar de tranen bleven uit. Het was alsof er ergens in mijn emoties een stuwdam gebouwd was en ik stond bij een kurkdroog stukje meer te wachten op een druppel water.  

Ik probeerde van alles uit om de tranen eruit te krijgen. Romantische films en hele muzieklijsten met huilmuziek passeerden de revue, maar er kwam geen traan.  

“Oké, jammer dan. Ik zal de zware last van het verdriet nog wel even met mijzelf moeten meedragen. Het zij zo.” Vertelde ik troostend en tevens hoopgevend tegen mijzelf.  

Tot vanavond.  

Ook deze blogpost schrijf ik geheel spontaan en deze keer schrijf ik over een onderwerp wat nog helemaal niet op mijn to do lijstje stond, omdat ik vanavond met tranen rollend over mijn wangen achter het stuur van mijn auto zat.  

Net zoals alle andere avonden kregen mijn emoties en trauma behoeftes weer meer vrij spel naarmate ik meer vermoeid raakte. Mijn emotieregulatiecentrum sluit omstreeks 18:00 wel de deuren en vanaf dat moment wordt het toch lastiger om alle emoties netjes onder controle te houden. 

Terwijl ik vanavond, vermoeid na een drukke dag, onderweg naar huis reed voelde ik de kracht van de trauma behoeftes sterker worden. De behoefte om de leegte binnen in mijzelf op te vullen kreeg een steeds dominantere positie in mijn bewustzijn en dus begon de discussie tussen de engel en de duivel op mijn schouders weer in mijn gedachten. 

Ondanks dat de trauma behoeftes sterk aanwezig waren en dus ook de stem van het duiveltje op mijn schouder zeer overtuigend was, was het ook deze keer uiteindelijk de stem van de engel, de stem van de wijze vrouw vanuit mijn onderbewustzijn die de discussie won.  

Ik kon er weer bewust voor kiezen om mijn trauma behoeftes los te laten en die bewuste keuze zorgde ervoor dat het gevoel van verdriet verdween.  

Door bewust voor mijzelf te kiezen en te doen wat goed voor mij is geef ik mijzelf zelfliefde en die zelfliefde heelt de emotionele wonden die ooit door anderen zijn aangebracht. Door bewust voor mijzelf te kiezen en te doen wat goed is voor mij neem ik zelf verantwoordelijkheid en daarmee controle over mijn eigen helen. 

Bewuste zelfliefde creëert zelfliefde. 

Vol blijdschap en zelfvertrouwen reed ik naar huis en ik liet mijn onderbewustzijn de muziek kiezen. Niet wat ik dacht dat ik wilde luisteren, maar wat goed voelde in mijn hart speelde ik af. Bombastische muziek klonk door de speakers en euforisch zat ik te genieten van de muziek, tot mijn onderbewustzijn plots zei; “zet nu maar een liedje aan voor jouw innerlijke kind, kleine Esra.” En zonder te twijfelen begon ik het liedje ‘Laura Pausini – La Solitudine’ te draaien. Het was als kind mijn lievelingsliedje en dus wilde ik kleine Esra erop trakteren. “Deze is voor jou, lieve schat.” Zei ik hardop met een glimlach op mijn gezicht en plots had ik in mijn fantasie kleine Esra naast mij zitten op de bijrijdersstoel.  

Ik zong, op mijn beste Italiaans…., heel hard mee en in gedachten zag ik kleine Esra ook meezingen. Ik keek naar kleine Esra en zag dat ze haar hoofd enthousiast heen en weer schudde en haar haren liet dansen. 

Ze voelde zich vrij, ze voelde zich veilig.  

En toen plots, de realisatie.  

Hier zat ik dan, met mijn innerlijk kind in gedachten naast mij in de auto en ik dacht terug aan het stuk tekst uit het boek Emotional healing of the inner child – Margarita Blanco waarin een fictief persoon met een klein kind in de auto gaat rijden en op het moment dat alles mis lijkt te gaan het stuur aan het kind overhandigt. (21 ~ Innerlijke vrouw) Het was hetgeen ik altijd gedaan had op de momenten waarin ik niet meer wist wat ik moest doen, maar deze keer wist ik het wel!  

Deze keer had ik ervoor gekozen om niet toe te geven aan sterke, en soms ook zelf saboterende behoeftes vanuit mijn emotionele trauma’s. Deze keer had ik gekozen voor mijn eigen innerlijke kracht 

In gedachten keek ik naar het kleine meisje wat naast mij op de stoel aan het dansen was. Ze was vrij, ze was gelukkig en ze was veilig want ze zat bij een volwassene in de auto die ze volledig kon vertrouwen. Een volwassene die wist wat ze moest doen en die precies wist hoe ze dat kleine meisje alles kon geven wat ze nodig heeft: veiligheid, vrijheid en liefde. 

Een gevoel van pure emotie raasde door mijn lichaam omhoog tot ik alle emotie in mijn keel voelde en op dat moment kwamen de tranen uit mijn ogen.  

Ook deze keer wilde ik lachen, schreeuwen en huilen tegelijkertijd en ik deed het! De stuwdam opende een sluis en de tranen werden losgelaten.  

Ik had ervaren dat ik mijn innerlijke kind kon liefhebben en beschermen. Ik had ervaren dat ik mezelf kon liefhebben en beschermen. 

En vanaf dat moment besloot ik om dat te blijven doen.