6 ~ De waarheid van emoties 

Zoals mijn angst en ego een indicatie zijn voor een gemis van eigenwaarde, zo zijn mijn emoties de waarheid tot wat ik nog moet helen.  

Ook mijn emoties zag ik altijd als mijn vijanden. Ik voelde allerlei negatieve emoties in mij en deze beïnvloedden mijn leven voor een groot deel. Of toch mijn bijna constante gemoedstoestand. Een sluimerende negativiteit was bijna altijd op de achtergrond aanwezig.  

Ik had al vaker gelezen dat het belangrijk was om alle emoties, waaronder ook de negatieve toe te laten in het hart en dat ze daardoor vanzelf zouden verdwijnen. Mooi, dat was wat ik nodig had. Weg ermee! En dus ging ik ze accepteren door ze toe te laten tot mijn hart.  

Ik visualiseerde mijn hart met een deurtje erin en ik visualiseerde de emotie. ‘Hallo (eenieder negatieve emotie), ik heet u van harte welkom. Ik wil u even laten weten dat ik u volledig accepteer en dat u welkom bent in mijn hart. Daar is de deur naar mijn hart. Zoekt u een lekker plaatsje uit en voel uzelf welkom en geaccepteerd. Zodra u een lekker plaatsje gevonden heeft wil ik dat u zich verder stilhoudt en mij niet meer tot last bent. Doei!’ Bam, deur dicht, licht uit en nu verder met de dag zonder die vervelende emotie die ik zojuist volledig geaccepteerd had. Wat een opluchting.  

Maar de emotie voelde zichzelf niet geaccepteerd, de emotie voelde zich genegeerd en ging roepen voor aandacht. In plaats van sluimerend op de achtergrond aanwezig te zijn begon de negatieve emotie nu de volle aandacht op te eisen en ik begon mij te ergeren aan de emotie. Ik had hem geaccepteerd en dus moest hij nu al weg zijn.  

Ik herhaalde de zogenaamde acceptatie nog een aantal keren, maar het hielp averechts.  

Een andere optie om negatieve emoties te accepteren was om ze niet te labelen als zijnde negatief. Alle emoties mochten er zijn en het was mijn oordeel over de emoties die ze goed of slecht maakte. Ik leerde dat als ik emoties zou zien als kleur dat ik de kleur gewoon kon accepteren. Zodra ik een emotie voelde gaf ik de emotie een kleur. Boosheid veranderde in rood, verdriet in blauw en jaloezie werd paars. Iets wat ik wel heel gaaf vond, want als ik paars had willen maken met verf dan had ik waarschijnlijk eerst op Google opgezocht welke kleuren ik moest mengen en nu gebeurde dit mengen vanzelf in mijn gedachten.  

De emoties omzetten in kleuren hielp wel om ze te kunnen relativeren. Als ik boosheid voelde visualiseerde ik de kleur rood en dan dacht ik; ’Hallo rood, ik vind jou een mooie kleur en jij mag er gewoon zijn’. De emotie zwakte af en er ontstond meer ruimte voor rust in mijn emoties. De emotie nam mij niet meer in beslag, maar werd iets wat ik kon bezien als zijnde aanwezig.  

Deze aanpak bleef ik hanteren tot ik een stuk tekst over acceptatie las. De tekst ging erover dat je wel kan denken dat je iets geaccepteerd hebt, maar dat je aan jouw emoties kan merken of dat daadwerkelijk ook zo is.  

“De gedachte is de leugen, de emotie de waarheid” 

En toen kwam plotseling de realisatie binnen. De gedachten zijn de leugen, de emoties de waarheid. Ik kon mijzelf wel van alles wijs maken over acceptatie, maar mijn emoties vertellen altijd mijn waarheid. 

Of ze nu negatief, positief, rationeel of irrationeel zijn, ze komen altijd vanuit een waarheid die in mij schuilt. Emoties zijn geen irritante dingen die weggestopt en genegeerd moeten worden, ze zijn er om naar te luisteren omdat ze een waarheid vertellen. En dus ging ik naar ze luisteren. Ze werden mijn leidraad.  

Op een gegeven moment lag ik in bed en ik voelde een emotie. De emotie was dominant aanwezig en zat mij niet lekker, maar in de flow van het dagelijks leven sluimerde de emotie als een constante door mijn gedachten en lichaam zonder dat ik er echt bij stil stond, tot ik terugdacht aan de zin “De gedachten zijn de leugen, de emoties de waarheid”. Ik realiseerde mij dat ik aandacht moest geven aan de emotie die in mijn gedachten en lichaam zat.  

‘Ok emotie, wat wil je mij vertellen? Wat is jouw waarheid? Ik luister.’ Op dat moment gebeurde er iets in mij wat ik nog nooit ervaren had. Het leek alsof er twee elektrische draadjes contact maakten en door dat contact ontstond er een krachtig energieveld. Ik voelde een golf van energie door mijn lichaam gaan en voor enkele momenten voelde ik een soort van high gevoel in mijn emoties. Daarna was de emotie weg. Ik weet zelfs niet meer welke emotie het destijds was die ik toen aandacht gaf, dit terwijl ik normaal heel goed dingen onthoud. De emotie was compleet verdwenen op het moment dat ik hem erkende.  

Mijn emoties zijn mijn waarheid en dus gebruik ik ze als mijn leidraad. Als ik een emotie voel dan vraag ik aan de emotie wat zijn waarheid is en wat hij mij wil vertellen. Alles wat de emotie mij vertelt is een les waar ik van kan leren.