7 ~ Eigen verantwoordelijkheid  

Elke keer als ik mij gekwetst voelde was het makkelijk om de schuld bij een ander neer te leggen. ‘Jij hebt dit gedaan en daarom voel ik mij nu zo.’  

Toch klonk er altijd zo’n stem in mijn gedachten die mij zachtjes toesprak en zei dat ik anderen niet de schuld mocht geven van mijn emoties. Hoewel ik ergens wel wist dat de stem gelijk had stak mijn Tasmanian Devil zijn middelvinger op naar de stem.  

Hoe kon ik verantwoordelijk zijn voor mijn eigen emoties als iemand anders kwetsend tegen mij deed?  

Het antwoord op mijn vraag kwam geheel onverwachts vanuit mijzelf toen ik mijn kinderen wat wilde leren.  

Enige tijd geleden had ik een gesprek met mijn kinderen. Ik legde ze uit dat ze altijd een eigen keus hadden over hoe ze zouden kunnen reageren op een situatie. Ik gebruikte een rollenspel om het ze duidelijk te maken. Ik vroeg aan mijn kinderen om iets vervelends tegen mij te zeggen en in eerste instantie reageerde ik zogenaamd gekwetst en boos. Toen vroeg ik ze nogmaals om iets vervelends tegen mij te zeggen en deze keer reageerde ik liefdevol vanuit een zelfvertrouwen.   

Ik vertelde mijn kinderen vol ouderlijke wijsheid dat ze altijd zelf verantwoordelijk zijn voor hun reactie en terwijl ik dat dat zei kwam ook bij mij de realisatie binnen.  

Ik ben inderdaad altijd zelf verantwoordelijk voor mijn eigen reactie.  

Het ironische was dat ik dit eigenlijk al heel lang wist want dit soort rollenspellen had ik al vaak met mijn kinderen gespeeld.  

Ik zei dan bijvoorbeeld; ‘Ik vind jouw jas heel lelijk.’ waarop ik mijn kinderen leerde reageren als;  ‘Dat mag, ik vind hem heel mooi.’ of ‘Dat mag, ik vind die van jou wel heel mooi.’  

Ontwapenend reageren vanuit een eigenwaarde.  

Er zijn situaties die voor mij heel kwetsend kunnen zijn terwijl een ander er hartelijk om kan lachen. En dat kan precies andersom ook gebeuren. Het verschil zit hem in het lijstje van angst. Komt een situatie overeen met iets wat op het lijstje staat dan zal het ego daarop reageren en omdat iedereen een ander lijstje heeft zal iedereen op andere situaties reageren.  

Als ik mijzelf gekwetst voel dan zegt dat iets over mij. Andermans gedrag kan inderdaad slecht zijn, maar hoe ik reageer op dat gedrag is volledig mijn verantwoordelijkheid. Wat dat betreft kan ik de andere persoon bedanken als hij of zij mij gekwetst heeft. ‘Hey, dankjewel dat je dit gedaan / gezegd hebt. Het heeft een deel van mijzelf blootgelegd waar ik nog eigenwaarde mis. Hier kan ik wat mee, nogmaals bedankt.’  

Wat ik ook realiseerde is dat het vaak andermans Tasmanian Devil was geweest die mij gekwetst had.  

“Het hart had rondgelopen in een wereld die gedomineerd werd door angst en ego”.  

Ik was mijn zelfwaarde kwijtgeraakt omdat ik overal die ego’s tegengekomen was.  

Wat ik mijzelf daarna constant afvroeg is hoe ik kon reageren als andermans Tasmanian Devil mij aan zou vallen?  

Ik luisterde naar de stem van mijn onderbewustzijn zijn en die gaf mij twee woorden; zelfzekerheid en vriendelijkheid.  

Als ik zelfzeker in het leven zou staan (mijn eigenwaarde zelf zou hebben) dan zou ik altijd met een vriendelijkheid kunnen reageren.  

“Dat mag, ik vind jouw jas wel mooi.”  

Zonder dat ik het wist lagen de antwoorden altijd al in mij.