15 ~ Mijn eigen kleine wereld

Ik moet niet naar de angsten van mijn ego luisteren, ik moet juist de stem van mijn hart volgen. Het is niet raar om een nieuwe weg in te slaan. Ik ga niet nergens komen als ik durf te kiezen voor nieuwe wegen (….).  

Ik ga mijn hart volgen (…). Ik ga een nieuwe tak laten groeien. Ook dit zal niet de tak worden, want een boom heeft geen de tak. Wat het wel gaat worden? Een nieuw begin met eindeloze mogelijkheden.” (Mind Happiness ~ 1 

Begin 2020 sprak ik met mijzelf af dat ik open zou blijven staan voor verandering. Niet de rechte lijnen van mijn angst en ego volgen, maar mijzelf laten leiden door de grilligheid van mijn hart.  

Ik ben op een punt aangekomen dat ik een nieuwe weg in ga slaan.  

‘Wanneer ik doodga heb ik heel mijn leven alleen maar geprobeerd om überhaupt te kunnen leven in plaats van echt te leven.’ ‘Het is zo kut om allemaal idealen te hebben, maar nooit aan die idealen te kunnen voldoen omdat je constant moet vechten tegen jezelf. Constant moet vechten tegen alle emotionele trauma’s die je blijven achtervolgen.’ Zei ik vanmiddag tegen mijn man toen ik er emotioneel doorheen zat.  

De reden dat ik er emotioneel doorheen zat was omdat ik mijn overgewicht even niet meer kon relativeren. 

 ‘Ik probeer om alles goed te doen.’ Zei ik tegen mijn man. ‘Ik probeer mijzelf te vertellen dat mijn waarde niet afhankelijk is van mijn lichaam maar ik ben in heel mijn leven zo vaak afgewezen en ik heb zoveel kut opmerkingen naar mijn hoofd gekregen alleen al vanwege de vorm van mijn lichaam dat ik dat nog zo moeilijk vind om los te laten.’  

Tijdens het gesprek met mijn man kwam ik erachter hoe ontzettend vol mijn eilandje (Mind Happiness ~ 13) eigenlijk nog zit en hoeveel ik nog leef naar andermans goedkeuring. Het was niet mijn lichaam waardoor ik mij zo emotioneel voelde, maar het gevoel van waardeloosheid wat eraan vasthangt.  De emotionele trauma’s van een meisje dat gewoon geaccepteerd en geliefd wil worden.  

‘Ik moet mijn eiland schoon gaan vegen.’ Vervolgde ik tegen mijn man. ‘Ik heb meer rust nodig om te helen. Terug naar de basis van het leven. Ik hoef niet van alles te zijn, ik wil gewoon ‘zijn’. Ik hoef niet alles uit het leven te halen, ik wil gewoon simpele tevredenheid. Ik wil niet heel veel sociale contacten waardoor ik het gevoel heb aan verwachtingen te moeten voldoen. Het liefst zou ik mijn hele wereld laten bestaan uit ons huis en onze tuin.’  

‘Dan moet je dat doen, lieverd.’ Zei mijn man terug.  

En dat ga ik ook doen. 

Een leven waarin ik in simpele tevredenheid kan leven, dat voelt momenteel heel appetijtelijk aan. Dat is wat mijn hart momenteel aangeeft als volgende stap en daar ga ik dus ook naar luisteren.  

Ondanks dat mijn angst en ego tegenstribbelen heb ik met mijzelf het volgende afgesproken;  

  • Ik ga al mijn goede vrienden een bericht sturen waarin ik aangeef afstand te nemen. Uit het oog, maar niet uit het hart. Ik geef om mijn vrienden, wens ze allemaal het allerbeste toe en zal er zeker voor ze zijn als ze behoefte hebben aan een vriend, maar ik wil mij nu even losmaken van eventuele verwachtingen en verplichtingen.  
  • Ik ga mijn digitale wereld drastisch verkleinen. Ik gooi social media apps van mijn telefoon.  
  • Ik ga na deze blogpost mijn nieuwe blogposts niet meer promoten via social media. Ik blijf mijn blog wel schrijven en plaatsen op mijn website omdat ik nog steeds sta achter de reden waarom ik mijn dagboek in eerste instantie ben gaan schrijven, maar ik wil mijzelf hierin ook distantiëren van de sociale druk die ik toch constant met mij meedraag. Elke blogpost probeer ik helemaal authentiek te zijn, maar ik merk dat ik ook veel dingen niet schrijf omdat ik dan bijvoorbeeld niet weet of ik wel een duidelijk verhaal kan maken van de wirwar in mijn gedachten of dat mijn meningen tot conflicten kunnen leiden.  
  • Ik hoef met mijn blog niks te bereiken, ik hoef met mijn blog niks te zijn. Ik wil met mijn blog gewoon mensen helpen. 

Het zijn maatregelen waarmee ik mijn eilandje schoon wil vegen. Terug naar de basis. Ruimte om te helen. Ruimte om mijn leven te leiden zoals ik het wil.  

Dit wil absoluut niet zeggen dat ik stop met omhoog klimmen. Dit is één van de obstakels die ik overwin. Een obstakel waarbij ik mijn angst en ego loslaat en vertrouw op mijn hart. Ik kruip niet weg in een sociaal isolement, ik kies voor innerlijke rust, ik kies voor wat mijn hart mij ingeeft.  

Ik kies voor wie ik ben.    

Toen ik 17 jaar geleden mijn man leerde kennen vroeg hij aan mij wat ik wilde in het leven. ‘Een hutje op de hei.’ Antwoordde ik hem als 16-jarig meisje. ‘Een hutje op de hei, ergens midden in de natuur. Weg van de vele mensen en gewoon moeder zijn’.  

Het wordt tijd om mijn hart te gaan volgen en mijn eigen hutje op de hei, mijn eigen kleine wereld te creëren. Terug naar de basis. 

“Ik moet niet naar de angsten van mijn ego luisteren, ik moet juist de stem van mijn hart volgen. Het is niet raar om een nieuwe weg in te slaan. Ik ga niet nergens komen als ik durf te kiezen voor nieuwe wegen (….).  

Ik ga mijn hart volgen (..). Ik ga een nieuwe tak laten groeien. Ook dit zal niet de tak worden, want een boom heeft geen de tak. Wat het wel gaat worden?  

Een nieuw begin met eindeloze mogelijkheden.”