16 ~ Nieuwe dag, nieuwe kansen

Het is nu ruim een week geleden dat ik ben begonnen aan het tweede deel van mijn klim omhoog. Angst en ego opzij en voeding optimaliseren waren mijn twee belangrijkste hulpmiddelen om mijn doel te bereiken, maar wat ik al snel ondervond is dat ze eigenlijk mijn doel waren. Door deze fout in mijn denkwijze verwachtte ik te veel van mijzelf en daarom kwam ik niet echt vooruit. Het was alsof ik midden op die berg stond, probeerde om naar de top te springen en vervolgens mijzelf verweet dat ik faalde in het halen van mijn doelstellingen.  

Toch was de afgelopen 1,5 week niet vruchteloos. Ik heb er veel van geleerd.  

Met betrekking tot het loslaten van angst en ego heb ik voornamelijk geleerd dat ik het op een andere manier moet benaderen. Ik wilde kiezen voor het pad van vergeving. Een pad waarin ik obstakels moest overwinnen door onvoorwaardelijk van anderen te houden, maar ik ben erachter gekomen dat ik dat nog niet kan. Wat ik nu geleerd heb is dat er nog een ander pad is, het pad van loslaten. Een pad waarin ik eerst moet leren om voor mijzelf te kiezen. Ik moet eerst het pad van loslaten bewandelen en dat leidt mij vanzelf naar het pad van vergeving.  

Het pad van loslaten bevond zich op een ander stuk van de berg dan waar ik stond. Om het pad te kunnen bereiken moest ik de bekende grond waarop ik mijzelf bevond verlaten en springen naar het onbekende. De keuze van sociale distantiëring (Mind Happiness ~ 15) was die sprong naar het onbekende, maar doordat ik tijdens mijn sprong niet genoeg vertrouwde op mijzelf en mijn keuzes behaalde ik niet het veilige plateau (Mind Happiness ~ 3), maar bungelde ik er aan de onderkant een beetje verloren aan. Ondanks dat ik het veilige plateau niet gehaald had en er hopeloos onderaan bungelde had ik toch een grote glimlach op mijn gezicht. Door te kiezen voor mijzelf voelde ik mijzelf euforisch. Door te kiezen voor mijzelf vulde mijn hart zich met een gevoel van vrijheid en persoonlijke kracht.  

Helaas lukte het mij nog niet om het plateau te beklimmen en viel ik uiteindelijk weer naar beneden. Het was een pijnlijke val die mij even van mijn stuk bracht. 

Met betrekking tot het optimaliseren van mijn voeding ben ik in 1,5 week twee keer de mist in gegaan. Beide keren in het weekend. Ik had met mijzelf afgesproken dat ik mijn voeding op werkdagen zou optimaliseren en dat ik dan in het weekend, op vrijdagavond wel wat ongezonds mocht snacken. Zo gezegd zo gedaan. Ik optimaliseerde mijn voeding op de eerste werkdagen en toen het vrijdagavond was kocht ik iets lekkers. Alles verliep volgens plan, tot ik heel het plan om zeep hielp. Om een lang verhaal kort te houden klopte er het gehele weekend niks van mijn voeding. 

Op maandag besloot ik het roer weer om te gooien en mijzelf te houden aan de afspraken die ik met mijzelf gemaakt had. Ik optimaliseerde mijn voeding weer en hield dit perfect vol tot de volgende vrijdag. Ik had wel momenten dat ik hunkerde naar slechte voeding, voornamelijk als ik ‘s avonds heel moe was, maar ik hield mij aan mijn eigen afspraken. De afspraak met betrekking tot de snack op vrijdagavond liet ik voor mijzelf staan, maar ik nam mijzelf ook voor om te leren van de fouten die ik had gemaakt in het vorige weekend en dus mocht ik nu echt alleen een snack op vrijdagavond. 

Toch merkte ik op vrijdagvond op dat ik als een heroïne junk uitkeek naar de snack. Ik weet nog dat ik bij mijzelf dacht dat deze hunkering niet goed was en dat ik zo mijn verslaving bleef voedden, maar aangezien ik met mijzelf afgesproken had dat het op vrijdagavond mocht (en ik met al het verstand van de wereld nooit had gewonnen van de wil van mijn verslaving) kocht ik voor mijzelf een bak Ben&Jerry’s ijs. Ik at er netjes niet te veel van (toegegeven, ook niet te weinig…..) en zette het bakje terug in de vriezer. ‘De rest bewaar ik voor de volgende vrijdagavond.’ Sprak ik met mijzelf af.  

Die afspraak met mijzelf hield ik ongeveer 20 uur vol.  

Het was op zaterdag dat ik van het plateau naar beneden stortte en ik emotioneel even flink in de kreukels lag. Nadat ik heel de dag tevergeefs had geprobeerd om emotioneel weer op te staan liep ik uiteindelijk naar de vriezer, pakte het bakje Ben&Jerry’s eruit, liep er mee naar de badkamer en liet het bad volstromen met heerlijk warm water. ‘Fuck it.’ Dacht ik bij mijzelf en de bak Ben&Jerry’s ging leeg. 

Maar nu is het zondagochtend en nu wil ik weer vooruit. Nieuwe dag, nieuwe kansen. Ik kijk naar het plateau, een plateau wat staat voor daadwerkelijk kiezen voor mijzelf. Het is een heel belangrijk obstakel wat ik nu moet zien te overwinnen want vanuit daar gaat het pad van loslaten verder omhoog. Ik voel de vastberadenheid om het obstakel te overwinnen weer terugkomen, maar tegelijkertijd voel ik ook nog de onzekerheid. De aanwezigheid van angst en ego. Ik heb nog niet de zelfzekerheid en persoonlijke kracht om direct op het plateau te kunnen springen en dus zal ik moeten zoeken naar andere mogelijkheden.  

Ik begin weer in kleine stapjes en maak voor mijzelf vandaag de volgende afspraken; 

  • Ik ga nu daadwerkelijk die berichtjes sturen naar mijn vrienden (daar was ik nog niet aan toe gekomen). 
  • Ik ga mijn voeding weer optimaliseren en daarmee spreek ik met mijzelf af dat ik ook voorlopig in het weekend niks ga snacken (gelukkig is de bak Ben&Jerry’s al leeg ????) Ik moet aan mijzelf toegeven dat ik verslaafd ben aan snelle koolhydraten en net als een alcoholverslaafde kan ik mijzelf niet elk weekend een glas alcohol inschenken. Ik ga mijn koolhydraten-verslaving aanpakken zoals ze een alcoholverslaving aanpakken bij de AA. Ik ga bijhouden hoeveel dagen ik vrij ben van mijn verslaving. 
  • Ik ga ervoor zorgen dat ik alle voedingssupplementen volgens schema blijf innemen, want wonder boven wonder merkte ik echt al verschil (!).  

Het zijn kleine stapjes in een groter geheel, maar ook (of zelfs juist) met kleine stapjes kom ik omhoog. 

Dagen vrij van snelle koolhydraten: 0