19 ~ Fundamentele menselijke vriendelijkheid.

De dialoog tussen mij en mijn ego van een paar dagen terug gaf mij naast verder inzicht ook meer zelfvertrouwen. Ik sprak met mijzelf af dat ik in emotioneel moeilijke situaties het gesprek met mijn ego weer aan zou gaan en ik hoopte dat dit mij zou helpen om beter met de situatie om te kunnen gaan.  

Door het verkregen zelfvertrouwen zat ik in een emotionele flow van persoonlijke kracht en ik merkte dat ik daardoor meer kon reageren vanuit liefde. De momenten waarop ik normaliter van mijn stuk gebracht werd kon ik nu met beide benen op de grond blijven staan. Nu heb ik vaker momenten waarop ik in die flow zit en het gevoel heb dat ik met mijn zelfvertrouwen de hele wereld aankan, maar ik weet ook dat zodra er dingen gebeuren die in mijn emotieregulatieoperatiecentrum gekoppeld worden aan onverwerkte trauma’s ik ook weer hard onderuit kan gaan. Het toch plotseling keihard onderuitgaan is momenteel voor mij nog onvermijdelijk en ik wist dat dat moment vroeg of laat zou komen. Mijn plan was om op dat moment het gesprek met mijn ego weer aan te gaan. Ik hoopte dat een moment van zelfreflectie mij weer omhoog zou helpen.  

Toen het onvermijdelijke moment was aangebroken hield ik mijzelf aan mijn afspraak en begon weer aan de innerlijke dialoog.  

Ik: Hoi ego.  

Ego: Hoi, Es.  

Ik: Ego, ik heb het moeilijk.  

Ego: Vertel mij maar waar je mee zit. 

(Ik legde de situatie uit en mijn ego bedacht vragen die mij door middel van zelfreflectie inzicht zouden geven) 

Ego: Wat waren jouw verwachtingen, Es? Want het zijn jouw verwachtingen in een situatie die jou kunnen kwetsen, toch?  

Ik: Ik verwachtte, of hoopte op basis menselijk wederzijds respect.  

Ego: Hm. Dat mag je ook verwachten toch?  

Ik: Ja.  

Ego: Dan weet ik nu even niet zo goed wat we nu moeten doen.  

Ik: Ik ook niet.  

Ego: Zullen we boos blijven?  

Ik: Ja.  

Ego: RAAAAH, ROOAAAAARRRR, GRRRRRRRRRR  

Een dag later dacht ik terug aan het gevoel wat ik voel op de momenten dat het onvermijdelijke gebeurt en ik keihard onderuitga. Op die momenten ben ik nog niet sterk genoeg om mijzelf emotioneel zomaar bij elkaar te rapen en ik merk dat mijn ego dan veel te veel in de weg zit. Mijn ego voelt op die momenten aan als een gigantische blokkade. Terwijl ik dacht aan dat gevoel dacht ik aan mijn ego. Is het dan toch gewoon mijn ego wat in de weg zit? En hoe zit dat dan? Ik ging het gesprek met mijn ego weer aan. Tijdens het gesprek zei mijn ego dat hij niet in de weg zit, maar mij beschermt waar ik dat zelf nog niet kan. Hij is het schild, waar ik nog bescherming nodig heb. Het schild over mijn zwakke plekken. Hij is overal waar ik nog geen liefde durf te geven.  

Wat dat betreft begin ik mijn ego en mijn hart steeds meer te zien als innerlijke ouders. 

Het ego is de vader, de veiligheid  

Het hart de moeder, de liefde.  

Als beide in harmonie aanwezig zijn is er een gebalanceerd geheel. Een evenwichtig persoon. Een yin yang, maar doordat het hart te hard gekwetst was en zichzelf daardoor had opgesloten in de kluis (Mind Happiness ~ ) was er geen balans en moest het ego in zijn eentje de boel overeind houden.  

Na de woorden van mijn ego kwam ik tot een ander inzicht met betrekking tot het eerder voorgevallen incident. Ik wist nu wel wat ik beter had kunnen doen. Mijn probleem lag niet bij wat de ander had gedaan, maar hoe ik er op reageerde. Dat ik niet kon reageren vanuit liefde, liet mij zien dat ik daar nog niet sterk genoeg was om te kunnen reageren vanuit liefde.  

Dit inzicht bracht bij mij een ander onderwerp waar ik regelmatig over nadenk, namelijk de verantwoordelijkheid voor het eigen deel in een relatie 

Wat dat betreft zie ik menselijke relaties, wat voor relaties dan ook (al is het slechts de kortstondige relatie met een onbekend persoon die je op straat tegenkomt) als een verdeling van 50/50 (in een relatie tussen twee personen). Samen maak je 100%, maar ieder is verantwoordelijk voor zijn/ haar eigen stukje 50%. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn/haar eigen stukje in de relatie. Dat stukje 50% is puur fundamentele menselijke vriendelijkheid en niemand anders dan de eigen persoon is verantwoordelijk voor dat stukje.  

Makkelijk gezegd wil dat zeggen dat als ik mijn buurman op straat tegenkom en hij begint mij uit te schelden, dan behoud ik nog steeds mijn eigen stukje 50% en dus heb ik mijn verantwoordelijkheid om vanuit mijn helft gewoon het juiste te doen. Ongeacht wat de buurman doet.  

Wat ik vaak zie gebeuren en zelf ook doe, is dat ik iemand anders verantwoordelijkheid geef over mijn eigen stukje 50%. Iemand doet vervelend dus doe ik maar vervelend terug. Iemand doet boos dus reageer ik boos terug. Alsof er geen andere keuze is. Hij/zij doet dat en dus moet ik wel dit doen. Daarmee schuiven we de verantwoordelijkheid voor ons stukje in de schoenen van een ander. 

Mijn reactie in bovenstaand stukje, het stukje waar ik besloot om boos te blijven omdat ik respectloos behandeld was, was dus onjuist. Ik gaf daarmee de ander de verantwoordelijkheid voor mijn stukje 50%. Ik zei in principe; ‘jij deed dat, dus nu doe ik zo.’ ‘Jij behandelde mij zonder respect, nu handel ik ook slecht.’ Terwijl ik er dus ook voor had kunnen kiezen om mijn deel van de relatie goed te doen. Ik had in principe kunnen zeggen; ‘Jij behandelt mij slecht. Jij kiest daarvoor in jouw stukje 50%, maar ik kies ervoor om respectvol te blijven. Ik kies ervoor om mijn stukje 50% mooi te laten zijn.’  

Eigen verantwoordelijkheid voor mijn stukje van de relatie.  

Fundamentele menselijke vriendelijkheid.