23 ~ Behoeftes

Een tijd geleden werd ik mij bewust van de kracht van behoeftes. Ik schreef in mijn dagboek over de sterke behoeftes die ik op dat moment ervaarde en al schrijvende kwam ik tot de conclusie dat de sterke behoeftes voortkwamen uit de pijnlijke emotionele leegte die nog in mij zit. 

Hoe groter de pijn van mijn emotionele leegte, hoe sterker de behoefte naar vervulling van die leegte.  

Ik bedacht dat er verschillende behoeftes in een mens zitten. Fysieke behoeftes zoals honger en slaap, emotionele behoeftes zoals liefde en geborgenheid en trauma behoeftes, behoeftes die bedoeld zijn om de emotionele leegte/wonden in een persoon te kunnen helen. Deze laatste behoeftes hadden één doel; die leegte vullen, ongeacht eventuele nadelige gevolgen.  

Het verschil tussen de fysieke, emotionele en trauma behoeftes is dat de fysieke en emotionele behoeften in het voordeel van een persoon werken en de trauma behoeftes vaak in het nadeel. Iets wat ontzettend paradox is als je bedenkt dat ze juist aanwezig zijn (en heel hard hun best doen) om een persoon te helen.  

Het nadeel is dat mensen de opvulling van deze emotionele leegte vaak buiten zichzelf zoeken met als gevolg vele verschillende verslavingen. Eten, drank, drugs, gokken, seks, geld uitgeven, aandacht, liefde en nog vele anderen gedragingen zouden deze lijst kunnen aanvullen. Is het niet zo dat mensen vaak aan een behoefte, waarvan ze weten dat het nadelige gevolgen kan hebben, toegeven omdat ze eigenlijk (tijdelijk) verslaafd zijn aan het vullen van hun emotionele leegte?   

Verslavingen zijn de wanhoop van de trauma behoeftes om de emotionele wonden in ons te helen.  

Toen ik mij realiseerde wat de kracht en impact kon zijn van de trauma behoeftes besloot ik om bewust te letten op momenten waarbij ik uit behoefte handelde of wilde gaan handelen. Om mijn trauma behoeftes goed te kunnen observeren onderscheidde ik ze eerst van de fysieke en emotionele behoeftes. De trauma behoeftes waren makkelijk te onderscheiden omdat ik met de fysieke of emotionele behoeftes nooit in discussie hoefde te gaan. Bij de trauma behoeftes vormde zich in mijn gedachten automatisch het engeltje vs. duiveltje gesprek. Het engeltje was mijn onderbewustzijn en het duiveltje waren mijn trauma behoeftes.  

Wat mij opviel tijdens mijn observatie is hoe ontzettend vaak die trauma behoeftes prominent en dominant aanwezig waren in mijn gedachten. Mijn gedachten waren bijna constant in discussie tussen mijn engeltje en mijn duiveltje. “Doe dit, Es” “Ja, maar dat is niet goed voor mij.” “Doe dat, Es.” “Ja, maar dat wil ik niet.” “Doe zo, Es.” “Ja, maar zo wil ik niet zijn.” 

Nadat ik realiseerde hoeveel mijn leven beïnvloed werd door de trauma behoeftes wist ik wat mij te doen stond. Ik moest zelf de emotionele leegte in mijzelf gaan opvullen. Ik moest erachter gaan komen hoe ik zelf mijzelf gelukkig kon maken. Ik kwam erachter dat ik moest gaan leren hoe ik mijzelf gelukkig kon maken, want op het moment dat ik had bedacht dat ik zelf mijn leegte moest gaan vullen, vormde er in mijn gedachten plotseling een oorverdovende stilte die vervolgens verbroken werd door stemmetjes die zachtjes fluisterde; “Uuh, jongens, jullie nog ideeën met betrekking tot hoe we onszelf gelukkig kunnen maken? Nee, niemand?”  

Ik kwam erachter dat ik nooit had geleerd om mijzelf echt gelukkig te maken omdat ik tot op dat moment altijd had overleefd in plaats van geleefd. Ik had geen idee hoe ik echt kon leven.  

Niet dat ik nooit genoten had van het leven of dat ik nooit in mijn eentje blijdschap had kunnen ervaren, maar ik werd wel altijd verzwaard door de emotionele pijn die mij bleef achtervolgen. De behoefte aan het vullen van de leegte sluimerde altijd door mijn gedachten en emoties. 

Ik maakte voor mijzelf weer een nieuw plan, plan #521489: Wees bewust van jouw behoeftes, wees jezelf er vervolgens bewust van dat ze voortkomen uit de leegte en dat je die leegte zelf kan en gaat opvullen. De leegte opvullen kan op twee manieren: 

  1. Ga in je eentje iets doen wat je zelf leuk vindt met als voorwaarde dat het alleen iets mag zijn wat ook goed is voor jouw fysieke of emotionele behoefte. De leegte mag alleen met liefde gevuld worden. Goede liefde, geen liefde voor chocolade. 
  2. Het observeren van de behoefte en hem vervolgens bewust loslaten. Doordat je hiermee kiest voor je innerlijke kracht vult de leegte zich met zelfwaarde. 

Verrassend genoeg werkte plan #521489 ontzettend doeltreffend. Niet alleen leerde ik hoe ik zelf mijzelf gelukkig kon maken, ik leerde ook beetje bij beetje om mijn trauma behoeftes los te kunnen laten.  

Iets wat mij waarschijnlijk al bijna heel mijn leven domineerde begon nu af te brokkelen en ik begon langzaam de kracht van mijn gedachten in te zien. Ik heb een keuze met betrekking tot wat ik met mijn trauma behoeftes doe en voor het eerst in mijn leven had ik eindelijk het idee dat ik de macht over mijn leven aan het terug nemen was, want trauma behoeftes maken plaats voor innerlijke kracht.  

En nu, een aantal weken na mijn realisatie schrijf ik deze blogpost geheel spontaan over een onderwerp wat eigenlijk nog op mijn to-do lijstje stond omdat ik er nog over aan het brainstormen was, want vanavond zei ik met een glimlach op mijn gezicht tegen mijzelf; “Jij bent sterker dan jouw behoeftes.” en ik meende elk woord.  

Eerder deze avond heb ik namelijk iets gedaan waardoor ik dat voor het eerst echt zelf had kunnen ervaren.  

Ik was moe en de vermoeidheid gaf ruimte voor alle pijnlijke emoties die ik eerder gedurende de dag had kunnen onderdrukken. Het waren de pijnlijke emoties uit mijn leegte en de trauma behoeftes kregen vrijwel vrij spel in mijn gedachten. De verdeling engel vs. Duivel werd c.a. 20% – 80% en de duivel was qua overtuigingskracht zeker aan de winnende kant. Ik had het besluit om mijn trauma behoeftes te bevredigen al bijna genomen toen het engeltje vanuit mijn onderbewustzijn nog een keer vol overtuigingskracht tegen mij sprak en ze; “Dit is het moment, Esra. Dit is het moment waarop je kan ervaren dat je daadwerkelijk sterker bent dan jouw behoeftes. Dit is het moment waarop je kan groeien. Doe het lieve schat!” En toen besloot ik plotseling om mijn trauma behoeftes van dat moment volledig los te laten.  

Door het zien van mijn behoeftes was mij duidelijk geworden dat ik altijd, ongeacht mijn angst, naar de stem van mijn onderbewustzijn moest luisteren. Het was de stem van de wijze vrouw (21 ~ Innerlijke vrouw) die mij vertelde waar ik moest gaan en wat ik moest doen om mijzelf te ontwikkelen en helen. Omdat ik wist dat hetgeen zij mij vertelde goed voor me was besloot ik deze keer wel naar haar te luisteren.  

Ik luisterde en ik maakte een keuze. Ik maakte de keuze om geen gehoor te geven aan mijn trauma behoeftes en terug te gaan naar mijn eigen innerlijke kracht.  

Terwijl dit proces zich in mijn gedachten afspeelde reed ik in mijn auto onderweg naar huis en op het moment dat ik had besloten mijn trauma behoeftes niet te bevredigen zag ik niet ver bij mij vandaan twee hele grote zwermen vogels de meest prachtige vormen in de lucht maken. Ik keek naar de pracht van de natuur, ik genoot ervan om te mogen leven op zo’n prachtige planeet en ik voelde me gelukkig omdat ik mij vrij voelde.  

Een golf van energie raasde door mijn lichaam en in mijn keel voelde ik de prachtige emotie van willen lachen, gillen en huilen tegelijkertijd.  

De emotie van puur geluk. 

Ik was vrij. Ik had een keuze.