24 ~ Innerlijke cirkel

Een aantal weken geleden kreeg ik van een vriendin een quote toegestuurd; “Loslaten is het moeilijkste dat er is, maar zonder loslaten blijf je zitten waar je eigenlijk niet wil zijn.” Ik wist dat er een grote kern van waarheid in de woorden zat, maar toch was ik er voor mijzelf nog niet helemaal aan uit hoe ik er zelf invulling aan wilde geven. Wat moest ik loslaten? Moest ik leren om personen los te laten of moest ik leren om behoeftes los te laten? 

Nadat ik mijzelf bewust was geworden van het verschil tussen de gezonde behoeftes (fysiek en emotioneel) en de slechte behoeftes (trauma) besloot ik om mij te blijven focussen op het loslaten van mijn trauma behoeftes.  

Als trauma behoeftes zo’n grote rol in mijn leven speelde, wat zou er dan gebeuren als ik ze nog bewuster zou gaan observeren en los zou laten? 

Ik besloot om heel bewust met mijn trauma behoeftes te gaan werken. Mijn plan was om ze op te schrijven zodra ik hun aanwezigheid in mijn emoties opmerkte en er dan vervolgens een boodschap van loslaten bij te schrijven. Het onderscheid kunnen maken tussen gezonde behoeftes en trauma behoeftes werd steeds makkelijker. Zodra ik negatieve emoties (niet als in slecht, maar als in gevoelens van ongelukkig zijn) voelde wist ik dat er trauma behoeftes achter zaten. Dan was er hoogstwaarschijnlijk een voorval geweest wat ergens in mijn amygdala (het deel van de hersenen wat zintuigelijke informatie omzet in emoties) pijnlijke emoties naar boven had gehaald. Een voorval wat dus gekoppeld werd aan eerdere negatieve ervaringen en dus gekoppeld werd aan de pijnlijke emotionele wonden die nog geheeld moest worden. En een voorval wat gekoppeld werd aan mijn pijnlijke emotionele wonden zorgde ervoor dat mijn trauma behoeftes direct actief werden en heel hard aan de slag gingen om die pijn te helen.  Door dit te beseffen kon ik ze gemakkelijker opmerken en opschrijven.  

Ik maakte in mijn telefoon een bestand aan waarin ik alle waargenomen behoeftes makkelijk kon opschrijven en ging aan de slag.  

Het opschrijven en tevens loslaten van mijn trauma behoeftes ging goed zolang iemand geen belangrijke rol in mijn leven speelde, maar zodra ik tegen trauma behoeftes aanliep bij mensen die dichter bij mij stonden raakte ik soms in de war. Hoe kon ik trauma behoeftes loslaten bij mensen waarvan ik wel fundamentele liefde, respect en geven om nodig heb/mag verwachten? 

Ik dacht terug aan woorden die ik enige tijd geleden tegen mijn kinderen uitsprak toen we het hadden over vriendjes en vriendinnetjes waarmee ze eerst wel bevriend waren en daarna niet meer. 

Jij bepaalt zelf wie jij in jouw leven toelaat en de mensen die jij welkom heet in jouw leven moeten mensen zijn die goed met jou omgaan. Als ze niet lief tegen jou zijn dan zeg je gewoon “Wij passen niet zo goed in elkaars leven en dat is oké” en dan laat je die persoon vervolgens los. Zonder boos te hoeven zijn. Jullie passen dan gewoon niet zo goed bij elkaar. En daarna ga je gewoon verder met jouw leven en de personen die daar wel goed in passen.  

Ik vertelde ze ook dat het er dan niet om ging dat je die persoon nooit meer hoefde te zien, het ging erom dat je ze dan jouw vertrouwen, liefde en vriendschap (voorlopig) niet meer geeft. Het ging er om of je iemand toelaat in jouw eigen hart of niet. Zolang iemand niet goed met jouw hart omgaat, laat je die persoon er ook niet binnen. Dat wil niet zeggen dat je harteloos tegen de personen buiten jouw hart moet doen. Je kan ook vriendelijke blijven, maar toch iemand niet echt toelaten tot jouw innerlijke emotionele wereld. 

Mijn kinderen kwamen vervolgens met mooie voorbeelden van vriendjes die nu inderdaad geen vriendjes meer waren omdat ze niet vriendelijk hadden gedaan en ze kwamen ook met mooie voorbeelden van vriendjes die het zelf nog moeilijk vonden om lief te doen, maar waarvan ze wisten dat ze er nog niets aan konden doen omdat ze het zelf nog een beetje moeilijk hadden. Die vriendjes konden ze wel in hun harten sluiten omdat ze zelfdoor middel van zelfvertrouwen en zelfwaarde, wisten hoe ze hun harten konden beschermen tegen eventueel negatief gedrag.  

Hetgeen ik mijn kinderen had verteld gaf ook antwoord op mijn eigen vraag. Ik had een keuze met betrekking tot wie ik in mijn hart toeliet en ik had dus ook een keuze met betrekking tot wie ik er niet langer in wilde hebben.  

Ik begon mijn hart te zien als een grote cirkel. In de kern zaten ik en mijn kinderen. De drie personen die een vaste plaats in mijn hart hebben. Buiten die drie personen was er één hele grote, lege cirkel die ik zelf kon gaan opvullen met namen van mensen waarvan ik weet en ondervonden had dat de fundamentele liefde, respect en geven om voor mij authentiek en oprecht was. Het waren de namen van de mensen waarvan ik wist dat ze mijn leven verrijkten en die ik dus heel graag in de innerlijke cirkel van mijn hart wilde hebben. 

Er waren ook namen van personen die al een lange tijd in mijn hart stonden, maar die eigenlijk altijd voor een disbalans in de harmonie van mijn hart gezorgd hadden en die ik dus moest gaan leren loslaten.  

Een loslaten wat ik eerder wel geprobeerd had, maar nooit gelukt was omdat de personen juist vaak nog een prominente plaats in mijn hart hadden vanwege mijn eigen trauma behoeftes of omdat ik wel gewoon om ze gaf en ze niet uit mijn leven wilde bannen.  

Het loslaten van mijn eigen trauma behoeftes, het zelf opvullen van de pijnlijke emotionele leegte en de woorden die ik naar mijn kinderen had uitgesproken bleek de perfecte combinatie voor een levensles waarvan ik het antwoord al heel lang zocht; “Moest ik leren om personen los te laten of moest ik leren om behoeftes los te laten?” Het antwoord lag in het midden en ik begon eindelijk door te hebben hoe ik het antwoord kon toepassen in mijn leven.  

Als het ging om behoeftes loslaten moest ik sommige behoeftes juist wel loslaten en andere juist weer niet. Het verschil tussen welke behoeftes ik moest loslaten of behouden zat in het verschil tussen mijn gezonde emotionele behoeftes en trauma behoeftes. Binnen in mijn cirkel lagen de behoeftes van mijn hart, de gezonde emotionele behoeftes. Van de personen die ik tot mijn hart toeliet mocht ik verwachten dat ze goed met mijn gezonde emotionele behoeftes om zouden gaan. De behoeftes van mijn hart waren mijn fundamentele menselijke behoeftes en die behoeftes moest ik nooit loslaten. Die behoeftes moest ik uit respect en liefde voor mijzelf koste wat kost gaan bewaren. 

De behoeftes die buiten mijn cirkel lagen waren mijn trauma behoeftes. Het waren behoeftes die voortkwamen uit de behoefte om emotionele pijn te helen en daarom hield ik ook vast aan personen van buiten mijn cirkel. In mijn relatie tot die personen lagen er nog emotionele oude wonden die nog geheeld moesten worden. Dit was de reden (naast mijn houden van voor sommige van die personen) dat ik altijd die personen vast was blijven houden. Ik dacht hun hulp nodig te hebben om te kunnen helen. Nu ik voor mijzelf duidelijk had dat ik zelf die wonden kan en moet gaan helen zonder de hulp van anderen kon ik ook gaan leren om die trauma behoeftes los te laten.  

Als het ging om personen loslaten was het antwoord ook minder zwart-wit dan simpelweg kiezen tussen vasthouden of loslaten. Ik hoefde personen niet persé uit mijn leven te bannen om aan de emotionele pijn te kunnen ontsnappen of te kunnen helen, ik moest gewoon de keuze maken om ze niet meer tot mijn innerlijke cirkel, mijn hart, toe te laten. Dat wilde niet zeggen dat ik harteloos tegen de personen buiten mijn hart moest doen. Ik kon ook vriendelijk blijven, maar toch iemand niet echt toelaten tot mijn innerlijke emotionele wereld. Ik had de keuze om te zeggen “Wij passen niet zo goed in elkaars leven en dat is oké. Ik laat je los zonder boos te zijn.” En daarna gewoon verder te gaan met mijn leven en de personen die daar wel goed in passen.  

Dit wil tevens niet zeggen dat de personen in kwestie nooit meer welkom in mijn hart zouden zijn, mijn hart is groot en sterk genoeg om te vergeven, maar wel alleen als er sprake is van authentiek en menselijk fundamenteel liefde, respect en geven om. 

Het loslaten van de trauma behoeftes bij de mensen die dicht bij mij staan is minder makkelijk dan het loslaten van de trauma behoeftes bij mensen die verder weg van mij staan, maar niet onmogelijk en voor mij zeker het proberen waard omdat het me zal helpen emotioneel te helen en groeien tegelijkertijd. 

Boosheid komt voort uit de trauma behoefte en overtuiging dat de persoon die een emotionele wond veroorzaakt heeft moet helpen helen. Als ik leer om de trauma behoefte los te laten bevrijd ik mijzelf van de boosheid. Het verdriet vanuit de emotionele wond kan ik dan vervolgens zelf gaan helen door zelf gezonde emotionele behoeftes te gaan bevredigen.  

“Wrok is te vergelijken met het zelf innemen van vergif en hopen dat de ander er ziek van wordt.” 

 

Ik ga niet meer vragen om liefde 

Ik ga niet meer smeken om respect 

Ik ga niet meer hopen op geven om 

Uit verlangen naar correct 

 

Ik ga niet meer negeren 

Ik ga niet meer veranderen 

Ik ga niet meer aanpassen 

Voor de goedkeuring van anderen 

 

Ik ga niet meer stil zijn 

Ik ga niet meer verlagen 

Ik ga niet meer schikken 

Naar wat anderen van mij vragen 

 

Ik ga niet meer toelaten 

Ik ga niet meer gedogen 

Ik ga niet meer verdragen 

En mijn standaard verhogen