26 ~ Schaamte

Nu ik in mijn innerlijke wereld steeds krachtiger en zelfzeker aan het worden ben kan ik ook langzaam, stapje voor stapje, werken aan mijn standvastigheid en zelfzekerheid in de buitenwereld.  

Voor zolang ik mij kan herinneren voelde ik binnen in mijn ziel een hele krachtige, liefdevolle en stralende energie. Een energie die het liefst zou willen uitbarsten in liefde, blijdschap, dansen, zingen en vrijheid, maar die ik altijd diep binnenin mijzelf wegstopte omdat ik bang was voor emotionele pijn. Ik was bang dat als ik mijzelf volledig vrij zou laten zijn dat ik dusdanig kwetsbaar zou zijn dat ik het emotioneel niet aan zou kunnen als ik bekritiseerd zou worden. Ik was nog niet zelfzeker genoeg en miste fundamentele eigenwaarde om kritiek goed te kunnen verwerken.  

Ik verstopte mijn vrije en liefdevolle energie in het diepste van mijn ziel en verstopte daarna mijn ziel, en dus mijn volledige zelf, in een denkbeeldig harnas. Als een ridder uit de middeleeuwen liep ik constant rond in een zwaar metalen harnas. Een harnas wat mij liet overleven, maar tegelijkertijd mijn leven ontzettend beperkte.  

Hoeveel vrijheid wil ik inleveren om veilig te zijn en hoeveel leven wil ik inleveren voor zekerheid in een leven waar niks zeker is? 

Het werd tijd om mijzelf bewust te bevrijden van het harnas en mijn krachtige, liefdevolle en stralende energie weer te gaan uiten.  

Het loslaten van mijn trauma behoefte (23 ~ Behoeftes) bleek een heel belangrijk aspect in het durven loslaten van mijn harnas. Doordat ik minder vaak afhankelijk ben van andermans goedkeuren kan ik makkelijker voor mijzelf kiezen. Ik kan mijzelf nu vaker bewust maken van de behoeftes die ik bij een ander leg en vervolgens in mijn gedachten zeggen “ik heb geen behoeftes bij jou. Je mag mij afkeuren, want ik heb geen behoefte aan jouw goedkeuring.” 

Naast het loslaten van mijn trauma behoeftes gebruik ik regelmatig twee belangrijke onderwerpen die mij helpen om los te komen van mijn harnas. Ik noem ze ‘een zombie apocalyps’ en ‘schaamte’.  

De zombie apocalyps probeer ik toe te passen als ik voel dat ik mijn wilde, vrije en liefdevolle energie wil uiten buiten de veiligheid van mijn harnas, midden in de sociale wereld. Ik beeld mij dan in dat er een zombie apocalyps geweest is en dat ik in een door mensen verlaten wereld leef. Ik stel mijzelf de vraag wat ik zou doen of juist niet doen als ik helemaal alleen op de wereld zou zijn. Zou ik dan alleen heel hard meezingen in de auto als de ramen gesloten zouden zijn? Zou ik stoppen met zingen zodra anderen mij zouden kunnen horen? Zou ik alleen uitbundig dansen binnen de veilige vier muren van mijn huis? Nee, ik zou leven. Als ik alleen op de wereld zou zijn dan zou ik direct het harnas uitgooien en alle energie de vrije loop laten gaan. Ik zou de raampjes van mijn auto wagenwijd openzetten en met de wind in mijn haren genieten van alle noten die mijn stembanden produceren. Ik zou gaan dansen op het strand, op de heide of tussen de bomen en ik zou met een glimlach op mijn gezicht genieten van het leven.  Ik zou liefhebben, leven en vrij zijn.  

En dus beeld ik mijzelf steeds vaker in dat er een zombie apocalyps is geweest en in die momenten probeer ik zo vrij mogelijk te zijn.  

Zingen, dansen en vrij zijn zonder schaamte.  

Het tweede onderwerp, schaamte, stelt mij in staat om weer dichter tot mijn eigen normen en waarden te komen en deze ook met zekerheid trouw te blijven. 

Niet lang geleden werd mij duidelijk hoe vaak ik eigenlijk onbewust met anderen meepraat, mijn mening verzwijg, communiceer op een manier die niet bij mij past of mijn eigen keuzes niet sterk genoeg durf te verdedigen om conflict, schaamte of sociaal ongemak te vermijden.  

Toen dit mij duidelijk werd begon ik mijzelf af te vragen hoe dit kon terwijl ik mijzelf altijd had gezien als uitgesproken en standvastig persoon. Waarom kon ik soms zo ontzettend standvastig zijn en geloven in mijzelf en op andere momenten mijn pure zijn totaal verloochenen? 

Ik kwam erachter dat ik sommige van mijn eigen normen, waarden, keuzes en ideeën niet trouw bleef omdat ik ze zelf nog niet bewust had goedgekeurd en dat als ik ze wel zelf bewust goed zou keuren dat andermans mening mij ook niet meer van mijn stuk zou kunnen brengen. 

Toen ik dit realiseerde sprak ik met mijzelf af dat ik, op de momenten waarin ik opmerk dat ik niet meer trouw aan mijzelf durf te blijven, één vraag stel, namelijk: Sta ik er zelf achter? Als het antwoord ‘ja’ is dan bleef ik trouw aan mijzelf. En als het antwoord nee is? Ook dan blijf ik trouw aan mijzelf, want op die momenten kan ik zelf bedenken wat ik zelf, vanuit mijn eigen integriteit, belangrijk vind en laat ik mijzelf niet beïnvloeden door en voor andermans eventuele goedkeuring.  Een goedkeuring die ik niet meer nodig heb, want als ik zelf achter mijn eigen normen, waarden, keuzes en ideeën sta dan hoef ik mij er ook niet voor te schamen. 

Zolang ik leef uit integriteit is de enige goedkeuring die ik nodig heb mijn eigen goedkeuring. 

Langzaam, stapje voor stapje, ben ik mijzelf aan het bevrijden van het harnas wat mij altijd beschermd heeft, maar nu geen doel meer heeft. Helemaal verlaten durf ik het nog niet, maar ik weet ondertussen wel zeker dat het mij uiteindelijk wel zal lukken.  

Het is nu bijna een jaar geleden dat ik ben begonnen met het schrijven van mijn blog en als ik terugkijk naar wie ik was, slechts één jaar geleden, dan zie ik al een wereld van verschil. Ik zie dat mijn leven aan het veranderen is van overleven naar creëren. De donkere plek waar ik één jaar geleden begon met klimmen (3 ~De klim) ligt al ver achter mij en met alle kennis die ik opgedaan heb tijdens mijn klim kijk ik met een krachtige vastberadenheid de toekomst in. Een toekomst die zich langzaam maar zeker begint te openbaren. 

Geen enkel antwoord in mijn zoektocht is het antwoord geweest, geen enkele oplossing is de oplossing geweest, maar door elk moeilijk moment te blijven bekijken als leermoment sta ik nu wel waar ik nu sta en dat voelt ontzettend goed, omdat ik nu steeds vaker kan liefhebben, leven en vrij zijn. Ik zie nu ook steeds beter in dat het daadwerkelijk gaat om de reis en niet om de bestemming. Als iemand mij één jaar geleden alle kennis gegeven had die ik nu bezit, dan had ik die kennis niet begrepen. Ik had de kennis niet begrepen omdat ik niet elke individuele les begrepen had.  

Stapje voor stapje kom ik dichter bij mijn doel, mijn eigen stukje hemel op aarde, leven vanuit de kern van mijn persoonlijkheid.  

~ 

Laatst kwam ik thuis en toen zat mijn man met drie vrienden te kaarten in de woonkamer. Ik wilde eigenlijk heel graag nog een online dansles volgen, maar op zolder kon het niet omdat de kinderen al lagen te slapen en buiten was het echt al te koud. Ik dacht in eerste instantie dat de woonkamer geen optie was vanwege de vier mannen die daar zaten, maar toen dacht ik ineens; “Ja doei, het is mijn huis, ik vind het leuk, ik doe het gewoon hier in de woonkamer.”  

Dus ik heb toen het vloerkleed opgeschoven en mijn telefoon op tafel gelegd. Ik heb mijn vest en lange broek uitgedaan en ben toen een klein beetje uit het directe zicht van de mannen gaan staan. Vervolgens heb ik tegen de mannen gezegd; “Ik ga dansen, er zal een beetje muziek klinken, maar het duurt maar 25 minuutjes.” Op dat moment gaven de mannen allemaal direct commentaar en dat ging door terwijl ik bezig was met dansen. “Wat een gehijg”, “Wat ben je nou weer aan het doen” en “Hahaha je lijkt wel een hond.” En weetje, toen ik had besloten mijzelf er niks meer van aan te trekken, drong al hun gezwets niet eens meer tot mij door. Dat was zo fijn en het voelde als zo’n overwinning voor mezelf! Ik heb toen gewoon heerlijk gedanst en ik zou zweren dat ze stiekem allemaal jaloers waren op mijn vrijheid! Dit wilde ik even met je delen- ik groei zo!”
(Persoonlijk bericht van mijn vriendin)