27 ~ Actie

Nadat ik mijn blogpost over schaamte geschreven had voelde ik dat het bewust bezig zijn met mijn schaamte en het ook bewust los kunnen laten ervan veel deed in mijn gevoel mijn authentieke ik te kunnen zijn. Ik kon makkelijker mijn vrije zelf zijn zonder dat mijn angst mij constant tegenhield.  

Toch duurde het ook deze keer niet lang voordat de volgende levensles opdoemde. 

Slechts een aantal dagen na het schrijven van de blogpost over schaamte begon ik in een vrolijke bui aan de dag. Ik deed mijn oordopjes in en begon van mijn female empowerment muziek-afspeellijst het liedje Kelly Clarkson – Broken & beautiful te spelen. Al dansend en zingend bewoog ik mijzelf door het huis. Ik voelde me vrij, zelfzeker en ik kon de wereld aan. Vol goede moed besloot ik om naar mijn man te lopen en hem te verrassen met een heuse luidkeelse, vrije en spontane serenade. Hup! Uit mijn comfort zone, uit mijn harnas en vol vertrouwen mijn authentieke, vol leven zittende energie laten stralen! Ik klopte op de deur van mijn mans kantoorkamer en op het moment dat mijn man de deur opende stond ik met ondeugende fonkeloogjes in de deuropening. Een klein gevoel van onzekerheid was toch ondertussen tot mijn emoties doorgedrongen en de daarbij horende twijfel zorgde ervoor dat ik even twijfelde of ik het daadwerkelijk durfde mijzelf te laten gaan. Zou ik het kunnen? Zou ik mijn mond durven te openen en ongeremd mijn stembanden kunnen laten klinken? Nu, direct nu, gewoon doen?  

Mijn bewustzijn hoefde niet te antwoorden, want mijn onderbewustzijn had dat al gedaan en voordat ik het doorhad vlogen de woorden “I am broken and I am beautiful” luidkeels mijn keel uit. Oh ja, ik was zelfzeker! Niks kon mij van mijn stuk brengen! 

Toen, het kleine, liefkozend grapje van mijn man. Een grapje wat van geen enkele betekenis was, maar waarmee mijn amygdala gelijk aan de haal ging, allerlei nare gevoelens naar boven haalde en direct alle alarmbellen af liet gaan.  

De emoties van schaamte, de angst om uitgelachen te worden en het verdriet om misschien toch weer een waardeloos voelende outcast van de maatschappij te zijn overspoelden mijn lichaam en mijn ogen werden direct met tranen gevuld. Ik deed mijn oordopjes uit en zakte tegen een deur huilend op de grond.  

Mijn man schrok van verbazing en wist niet wat er zojuist gebeurd was en dat gold eigenlijk ook precies zo voor mij. Waardoor had zo’n kleine gebeurtenis zo’n enorme impact op mijn emoties kunnen hebben?  

Terwijl mijn man liefdevol zei dat hij het juist zo mooi vond dat ik zo vrij aan het genieten was bleef ik mijzelf afvragen wat het was waardoor ik nu plots van vrolijk dansen naar huilend instorten was gegaan en het antwoord kwam toen mijn man zei dat ik gewoon lekker door moest gaan met mijzelf uiten. Een sterke golf van angst denderde door mijn lichaam. Een angst die door mijn gedachte schreeuwde; “Nee! Ik ga mijzelf niet meer laten zien! Ik heb het nu geprobeerd, ik heb geprobeerd om uit mijn comfortzone te komen en mijn eigen vrije zelf te zijn, maar dit is dus wat er vervolgens gebeurt. Ik zet mijzelf voor schut, word uitgelachen en word uiteindelijk vast wel weer verstoten. Echt niet dat ik dat nog een keer ga doen!”  

De trauma’s uit het verleden bleken nog veel sterker dan mijn zelfzekerheid uit het heden en dat was hetgeen mij zo snel en zo plots had doen laten breken.  

Klaar, punt, uit zei mijn ego. Terug het harnas in.  

Maar het was niet klaar, punt, uit. Niet als het aan mijn man lag. Met tranen van liefde in zijn ogen vertelde hij mij dat hij het zo jammer voor mij vindt dat ik altijd verscholen achter dat harnas zit. Dat ik juist zo’n mooi mens ben en dat ik dat veel meer zou moeten durven uiten. “Blijf alsjeblieft juist jezelf laten zien.” Zei hij, en die woorden bleven hangen.  

Gewoon mijzelf laten zien, dat was toch wat ik in eerste instantie al wilde gaan doen? Schaamte loslaten, denken aan een zombie apocalyps,  mijzelf afvragen of ik zelf ergens achter sta en dan gewoon mijn eigen vrij zelf zijn? Dat was toch in ieder geval het oorspronkelijke plan. Waarom was ik dan nu plotseling zo hard onderuitgegaan door zoiets onbenulligs? 

Ik begon dieper na te denken over mijn leerproces en dacht terug aan een uitleg die ik laatst aan een vriend had gegeven. Ik zei tegen hem dat als je de klim van de persoonlijke ontwikkeling vergelijkt met het beklimmen van een berg dan is het alsof er eerst een recht stuk klim voortkomt en daarna een stuk waarbij je naar het plateau klimt. Het stuk naar het plateau is niet meer recht. Het stuk plateau steekt uit ten opzichte van het rechte stuk en zal je dus het laatste stukje, het stukje tot het plateau, een heel moeilijk stuk moeten beklimmen. Een stuk waarbij je al jouw angsten opzij moet zetten en moet leren vertrouwen op de kennis die je op het rechte stuk vergaard hebt.  

Het rechte stuk van de klim is het verzamelen van kennis en het tweede, moeilijke stuk is het gedeelte van toepassen. Het gedeelte van angst loslaten en vertrouwen op je eigen kracht.  

 

 

Hoe vaker je de moeilijke klim richting een plateau beklimt hoe behendiger je erin wordt, hierdoor wordt het steeds makkelijker om angsten opzij te zetten en te vertrouwen op je eigen kunnen.  

Niet lang nadat ik mijn visie met mijn vriend gedeeld had ontstonden er allerlei vragen in mijn gedachten. “Hoe zat het dan met mijn eigen emotionele ontwikkeling van afgelopen jaar? Ik sta niet meer waar ik een jaar geleden stond, dus hoe zit het dan met de plateau’s die ik wel behaald heb? Wat is het verschil tussen de plateau’s van kennis en actie?” En daar, in mijn vraag, vond ik mijn antwoord. De eerste emotionele groei had ik bereikt doormiddel van kennis en de tweede emotionele groei kan ik bereiken door middel van het ondernemen van actie. De actie van angst bewust omzetten in actie. 

Ik dacht wederom terug aan mijn blogpost over schaamte en dacht terug aan het stuk waarin ik schreef dat ik mijn comfort zone langzaam aan het verlaten ben; Langzaam, stapje voor stapje, ben ik mijzelf aan het bevrijden van het harnas wat mij altijd beschermd heeft, maar nu geen doel meer heeft. Helemaal verlaten durf ik het nog niet, maar ik weet ondertussen wel zeker dat het mij uiteindelijk wel zal lukken.” en realiseerde mij toen dat ik mijn comfortzone nog steeds probeerde te verlaten op louter kennis en dat ik mijn emotionele ontwikkeling liet afhangen van onverwachte situaties. Ik had mijzelf volgestopt met kennis en hoopte erop dat ik het kon toepassen op momenten dat moeilijke situaties zich voor deden, maar ik reageerde in plaats van anticipeerde en als ik niet voldoende geanticipeerd had dan gebeurden er dus situaties zoals eerder beschreven. Dan kon ik vanuit het niks, totaal onverwacht, ingehaald worden door alle angst die nog in mij zit.  

“Eerst haat je deze muren, daarna wen je eraan en uiteindelijk kan je niet meer zonder ze. Dat is geïnstitutionaliseerd zijn” ( Shawshank Redemption 

Ik ben nog geïnstitutionaliseerd in mijn eigen angst en zolang ik alleen maar kies voor de veiligheid van kennis verzamelen zal ik mijzelf nooit echt kunnen bevrijden van de muren van mijn comfortzone 

Tijd voor daadwerkelijke actie. 

De eerste stappen die ik ga ondernemen komen uit het boek Love yourself like your life depends on it – Kamal Ravikant. Dit boek kreeg ik enige tijd geleden aanbevolen door een vriend omdat ook deze auteur stapsgewijs zijn eigen weg naar emotionele ontwikkeling zoekt.  

In het begin van het boek vertelt de auteur over de eerste drie acties die hij zichzelf als doel stelde in het begin van zijn proces, namelijk; 

  • Affirmatie van zelfliefde uitspreken in de spiegel. 
  • Affirmatie van zelfliefde toepassen tijdens meditatie. 
  • Affirmatie van zelfliefde gedurende de gehele dag proberen toe te passen. 

Ik heb besloten om zelf ook te gaan beginnen met deze vorm van actie nemen en dat ik er nog een vierde actie aan toe voeg, namelijk;  

  • Affirmatie van zelfliefde in tijden van stress. 

De affirmatie die de auteur gebruikt is heel simpel; “Ik hou van mijzelf” en deze affirmatie gebruikt hij bij al zijn acties.  

Bij de actie ‘affirmatie van zelfliefde uitspreken in de spiegel’ spreekt hij met zichzelf af dat hij zichzelf dagelijks vijf minuten lang in de spiegel aan gaat kijken en ondertussen de woorden ‘ik hou van mijzelf’ uitspreekt. 

Bij de actie ‘affirmatie van zelfliefde toepassen tijdens meditatie’ spreekt de auteur in gedachten de woorden uit terwijl hij inademt en laat hij eventueel aanwezige onnodige gedachten los terwijl hij uitademt. Tijdens deze meditatie beluistert de auteur een bepaald muziekstuk en dit muziekstuk gebruikt hij consistent bij elk van zijn meditaties.  

En bij de actie ‘affirmatie van zelfliefde gedurende de gehele dag toepassen’ probeert de auteur er een gewoonte van te maken om gedurende de dag zo vaak mogelijk de affirmatie uit te spreken. Zowel in gedachten als hardop.  

De zelfbedachte actie ‘affirmatie van zelfliefde in tijden van stress’ spreekt als laatste actie voor zichzelf. Ik wil de affirmatie zoveel mogelijk proberen toe te passen als ik emotionele stress ervaar. 

Alle vier de acties ga ik, voor een maand lang, als dagelijkse doelen stellen en om mijzelf er heel bewust mee bezig te laten zijn heb ik tevens besloten om ook als doel te stellen dat ik er dagelijks over schrijf in een apart dagboek.  

Zodra de maand om is ga ik ook (delen van) dat dagboek plaatsen op mijn blog zodat ik ook eventuele bevindingen vanuit mijn acties kan delen. Niet alleen de verworven kennis uit gedachten maar ook de verworven kennis uit acties.  

Mijn eerste doelstelling met betrekking tot het nemen van acties lijken misschien niet zoveel met daadwerkelijk actie ondernemen te maken te hebben, maar als ik er goed over nadenk; ik heb mijzelf nog nooit vijf minuten aan één stuk recht aangekeken in een spiegel en al helemaal niet terwijl ik mijzelf onvoorwaardelijke liefde geef.  

Om emotioneel onbegrensd vrij te kunnen zijn zal ik voorbij de grenzen van mijn angst moeten gaan. 

 

I never held my hand out
And asked for something free
got pride, I could roll out
For miles in front of me
I don’t need your help
And I don’t need sympathy
I don’t need you to lower the bar for me

I know I’m superwoman
I know I’m strong
I know I’ve got this
Cause I’ve had it all along
I’m phenomenal and I’m enough
I don’t need you to tell me who to be

Can someone just hold me?
Don’t fix me
Don’t try to change a thing
Can someone just know me?
Cause underneath
I’m broken and it’s beautiful

I’m broken and it’s beautiful
I’m broken and it’s beautiful
I’m broken and it’s beautiful
I’m broken and it’s beautiful

We walking on the ocean
Turning water into wine
We bury our emotion
And pretend that we’re just fine
The only way to live now
Is to know you’re gonna fly
Don’t listen to the lying liars and their lies

I know I’m superwoman
I know I’m strong
I know I’ve got this
Cause I’ve had it all along
I’m phenomenal, I’m enough
I don’t need you to tell me who to be

Can someone just hold me?
Don’t fix me
Don’t try to change a thing
Can someone just know me?
Cause underneath
I’m broken and it’s beautiful

Hey, I’m broken and it’s beautiful
I’m broken and it’s beautiful
Hey, I’m broken and it’s beautiful
I’m broken and it’s beautiful

I’m tired
Can I just be tired?
Without piling on all sad and scared and out of time
I’m wild
Can I just be wild?
Without feeling like I’m failing and I’m losing my mind

Can someone just hold me?
Don’t fix me
Don’t try to change a thing
Someone just know me?
Cause underneath
I’m broken and it’s beautiful

I’m broken and it’s beautiful
I’m broken and it’s beautiful
I’m broken and it’s beautiful

It’s beautiful
It’s beautiful
It’s beautiful
I’m broken and it’s beautiful

It’s beautiful
It’s beautiful
It’s beautiful
I’m broken and it’s beautiful 

(Kelly Clarkson – Broken and Beautiful