28 ~ Dansen

Nou, de affirmatie van zelfliefde bleek voor mij toch niet helemaal de juiste oplossing te zijn. Toegegeven, ik zou het misschien wat meer tijd en ruimte moeten geven, maar voor nu paste het nog niet bij mij of bij wat ik nodig had. 

Vol goede moed en hoop (“Dit is echt iets wat mij verder gaat brengen en al mijn interne problemen als sneeuw voor de zon doet laten verdwijnen”) begon ik aan mijn eigen opgestelde opdracht. Ik maakte een schema, volgde dit trouw en schreef zoals aan mijzelf beloofd netjes in een dagboek mijn bevindingen op, maar na de eerste week verwaterde mijn vastberadenheid, begon ik op te zien tegen de opdrachten en begon ik mijn prioriteiten te verleggen naar andere bezigheden.  

Het was voor mij simpelweg te saai om minutenlang voor een spiegel te staan en mijzelf diep in mijn ogen aan te kijken en vanuit mijn onderbewustzijn kreeg ik constant het beeld dat ik mijn kracht niet moest zoeken in stilzitten, maar juist in bewegen.  

“Ga dansen!” riep mijn onderbewustzijn, maar ook het dansen hield ik af. “Nee, ik heb mijzelf deze affirmatie opdrachten als belofte opgelegd en daar ga ik mijzelf aan houden. Morgen, ja echt morgen, ga ik opnieuw beginnen en ga ik alles alsnog goed doen.” Maar de morgen verschoof steeds een dag en uiteindelijk ging de eerste maand voorbij zonder verdere affirmaties, meditaties en zonder dansen.  

De oh zo levens veranderende, zelfliefde creërende en kracht brengende opdrachten met affirmaties veranderden in opdrachten die mij met een gevoel van falen en druk bleven achtervolgen en dus besloot ik om ze los te laten. Het gevoel van falen maakte plaats voor acceptatie en de hervonden realisatie dat ik ook gewoon iets mag opgeven als het toch niks voor mij blijkt te zijn, zonder dat ik daardoor enige waarde verlies, was misschien nog wel de meest belangrijke les.  

Ik had niet gefaald, ik had geprobeerd en geleerd.  

Niet lang daarna liep ik naar de kamer waarin ik eerder mijn affirmatie meditaties gedaan had, sloot de deur achter mij, deed mijn oordopjes in en zette de muziek aan. De rustige, instrumentale muziek die ik eerder in deze kamer gedraaid had tijdens mijn meditaties maakte ruimte voor opzwepende muziek en als vanzelf begon mijn lichaam vrij te bewegen op het ritme van de muziek en kreeg ik een grote, stralende glimlach op mijn gezicht. Dit is wat ik nodig had, dit is wat bij mij paste en al dansend, stralend en lachend vulde mijn hart zich met de gevoelens van zelfliefde, zelfzekerheid en geluk.  

“Ik merkte dat ik met mijn blog was vervallen in structuur en ik ben erachter gekomen dat als ik koste wat kost ga vasthouden aan structuur omdat ik geloof dat het de weg is, dat ik aan het handelen ben vanuit mijn ego in plaats vanuit mijn hart. Structuur is een bedenksel van de hersenen om te kunnen ontwikkelen op een overzichtelijke manier. “Ik wil dat bereiken, hoe kom ik daar”, maar zodra ik blijf vasthouden aan die structuur, dan verblind ik mijzelf voor andere opties. Het leven is geen vaste structuur.   

Ik vergelijk het graag met een boom. Als een nieuwe boom als klein takje net uit de grond komt dan ontwikkelt hij uiteindelijk een extra takje. De boom stopt energie in dat takje omdat het takje de kans op overleven vergroot. Uiteindelijk merkt de boom dat hij energie moet stoppen in een ander takje omdat alleen dat ene takje hem niet brengt wat hij nodig heeft. Als hij al zijn energie in dat ene takje zou stoppen dan zou de boom scheefgroeien en niet zijn volle potentie bereiken. Dus de boom laat een ander takje groeien en zodra dat takje hem niet meer brengt wat hij nodig heeft groeit hij nog een takje. 

Een boom is geen gestructureerd plan waarbij elk takje even lang en even dik is. Een boom is grillig. Constant veranderend, maar een heel mooi geheel.”  (1 ~ Een nieuw begin)