30 ~ Mijn hemel

Na regen komt zonneschijn en zo werkt voor mij het overkomen van mijn depressie, burn-out of welke naam ik er ook aan wil geven, ook.

Hoewel de klim naar boven, de klim van dichter bij mijzelf komen, kan voelen als een klim waarbij mijn eigen gedachten mij tegen kunnen houden of neer kunnen halen met de kracht van water wat als een waterval op mij neer valt, blijft het toch de kunst om te realiseren dat ik sterker ben dan de kracht van al dat water.  En dus ga ik door, elke keer weer opnieuw. Of zoals Dory uit Finding Nemo het zo mooi kan vertalen; “when life gets you down, you know what you have to do? Just keep swimming, just keep swimming, just keep swimming.” 

En dus bleef ik zwemmen. En klimmen. En zo stond ik niet lang na mijn depressieve dip weer dansend de badkamer te poetsen. Want, let’s face it, life goes on en het snel vermenigvuldigende proces van opstapelende tandpasta resten in de wasbak immers ook.  

Om mijzelf te voorzien van de juiste energie en om mijzelf met plezier in beweging te brengen besloot ik om het nummer Spicks and Specks van de Bee Gees op te zetten. Wat ik echter niet verwacht had was dat het juist dit nummer zou zijn wat mijn lichaam ook snel weer tot stilstand zou brengen.   

“All of my life I thought was yesterday” klonk er door de speakers, of dat was toch wat ik destijds dacht, want eigenlijk zongen ze  “All of my life I call yesterday”, maar bij mij was de boodschap die ik nodig had al binnengekomen.  

Potjandorie, dacht ik bij mijzelf, daar zit toch een hele sterke kern van waarheid in als ik het betrek op mijn eigen leven, want hoe vaak laat ik mijzelf leiden en lijden door mijn verhaal uit het verleden terwijl ik niet durf te kijken naar de eindeloze mogelijkheden van de toekomst? Elke dag is immers een lege pagina die volgeschreven kan worden met de meest mooie dromen.  

Het deed mij denken aan een stuk tekst uit het boek Untamed – Glennon Doyle wat ik enige maanden geleden gelezen heb en wat sindsdien dagelijks en op een vrij prominente manier door mijn gedachten blijft sluimeren. Ze sprak over hoe belangrijk het is dat we beginnen te leven vanuit onze verbeelding in plaats van onze indoctrinatie. Hoe belangrijk het is dat we beginnen te leven vanuit wat ons onderbewustzijn ons toont als we durven te dromen over wat er kan in plaats van over wat er moet.  

“Wat is het meest eerlijke en mooie verhaal wat je jezelf kan voorstellen?” is de vraag die ze stelt en deze vraag bracht mij terug bij de droom die zich altijd vanuit mijn onderbewustzijn manifesteert op het moment dat ik denk aan wat voor mij puur geluk betekent.  

Mijn meest eerlijke en mooie verhaal manifesteert zich dan als een droom waar simpliciteit de boventoon voert, maar waarin voor mij heel veel diepgang zit. Een droom, een moment opname, waarbij ik op een heerlijk zomerse dag het schone wasgoed buiten in de tuin aan het ophangen ben en waarbij er zich spelende en lachende kinderen om mij heen bevinden.  

De serene momentopname is op zichzelf geen hele bijzondere gebeurtenis en is zelfs een beeld wat zich al vrij vaak ook daadwerkelijk in mijn leven heeft afgespeeld.  

Het verschil tussen de gedachten aan mijn droom en de herinnering aan de realiteit ligt dan ook niet in de zichtbare wereld, maar in de onzichtbare wereld van mijn innerlijke persoonlijkheid. Want terwijl ik mijzelf in gedachten in de tuin zie staan voel ik hoe mijn innerlijke wereld zou voelen als ik mijn droom waar zou kunnen maken. Sterker nog, dat gevoel is de droom.  

Mijn droom gaat niet om een verandering van mijn zichtbare wereld, mijn droom gaat over een verandering in mijn innerlijke persoonlijkheid die er vervolgens voor zorgt dat mijn beleving van de zichtbare wereld sowieso mooier wordt. Mijn droom start in de kern van mijn puurste zijn.  

Zoals ik mijzelf manifesteer naar de buitenwereld, zo manifesteert de buitenwereld zich ook naar mij.  

Wat Glennon Doyle ‘de droom van het meest eerlijke en mooie verhaal vanuit onze verbeelding’ noemt was wat ik eerder altijd benoemde als ‘mijn kern’ en na het lezen van Glennon’s boek ‘mijn hemel’ ben gaan noemen. Mijn eigen haalbare stukje hemel op aarde wat ik vanuit mijn onderbewustzijn kan laten manifesteren als werkelijkheid. 

Als ik nu terugkijk naar een van mijn blogposts van een jaar geleden dan zie ik dat ik destijds ook al bezig was met het proberen te verwezenlijken van mijn droom.  

Onvoorwaardelijke zelfacceptatie, onvoorwaardelijke zelfliefde en beslissingen durven te nemen zonder angst. Dat zijn mijn goede voornemens voor 2020.” (2 ~ Goede voornemens 

En als ik nu kijk naar waar ik momenteel sta en naar hoeveel ik al gegroeid ben dan kan ik met pure oprechtheid zeggen dat ik zie, merk en voel dat mijn droom zich steeds meer en meer als een werkelijkheid aan het manifesteren is. Zowel in mijn innerlijke wereld als in de zichtbare wereld om mij heen. Het is als een pop-up boek wat langzaam opengevouwen wordt en waarbij de prent steeds iets beter zichtbaar wordt.  

Toch sta ik, ondanks alle groei, nog niet waar ik wil staan. De innerlijke gevoelswereld vanuit mijn droom zit bij mij momenteel nog niet diepgeworteld genoeg om al fundamenteel te zijn en dus ben ik, zoals vanouds, verder gaan zoeken naar nieuwe mogelijkheden om mijzelf uit te dagen om steeds dichter tot mijzelf te komen.  

Just keep swimming, just keep swimming, just keep swimming. 

Een van de meest levensveranderende tips die ik in de afgelopen maanden meegekregen heb kwam uit het boek Awaken the giant within – Tony Robbins.  

Tony Robbins kwam in mijn leven nadat ik door een vriend op een YouTube filmpje gewezen was waarin Tony Robbins als public speaker te zien was en mijn eerste reactie was; “Wie is die man en waarom heb ik er nog nooit van gehoord?” en dus ging ik hem Googelen. Tony Robbins bleek een No.1 New York Times bestverkopende auteur te zijn en ondanks dat dit soort titels mij juist altijd een beetje de kriebels geven besloot ik om toch zijn luisterboek te gaan beluisteren en zelfs, nadat ik klaar was met het luisterboek, zijn echte boek te kopen.  

Ik besloot om het boek van Tony Robbins als werkboek te gaan gebruiken en ik besloot tevens dat ik het zoveel mogelijk vol zou krabbelen met markeerstiften en aantekeningen.  

Fast forward 5 maanden verder zit ik op bladzijde 25 van het boek.  

De reden dat ik nog maar op bladzijde 25 ben komt echter niet voort uit verveling, weglopen of verkeerde prioriteiten stellen, maar simpelweg uit het feit dat ik de eerste tip al zo mooi en waardevol vond dat ik ervoor koos om deze echt heel bewust toe te gaan passen in mijn leven.  

“Stap 1. Verhoog je standaarden.
Elke keer u in uw leven oprecht een verandering wilt maken, is het eerste wat u moet doen uw standaarden verhogen. Als mensen mij vragen wat mijn leven acht jaar geleden echt heeft veranderd, vertel ik ze dat absoluut het belangrijkste was om te veranderen wat ik van mezelf eiste. Ik schreef alle dingen op die ik in mijn leven niet langer zou accepteren, alle dingen die ik niet langer zou tolereren en alle dingen die ik wilde worden.” 

En dus ging ik hetzelfde doen.  

In eerste instantie maakte ik voor mijzelf, net als Tony Robbins beschreef in zijn boek, drie rijen. Eén rij met wat ik niet langer zou accepteren, één rij met wat ik niet langer zou tolereren en één rij met alles wat ik wil worden. Hoe bewuster ik met de nieuwe standaarden aan de slag ging hoe meer bij mij het idee ontstond om al mijn nieuwe standaarden niet langer te categoriseren, maar ze gewoon punt voor punt op te schrijven in een boek waar ik altijd weer nieuwe standaarden bij zou kunnen schrijven.  

Ik creëerde mijn eigen hemelse boek, mijn eigen nieuwe testament met mijn eigen nieuwe standaarden. Standaarden die ik zoveel mogelijk vanuit mijn verbeelding wilde laten komen in plaats vanuit mijn indoctrinatie.  

Mijn ondertussen 27 punten tellende lijst met nieuwe standaarden is opgebouwd uit een variatie van de meest uiteenlopende standaarden. Simpele standaarden die simpelweg dienen als een dagelijks steuntje in de rug tot standaarden die mij uitdagen om voorbij mijn emotionele barricades te gaan. Hoe moeilijk of makkelijk de standaarden ook te hanteren zijn, ze hebben allemaal gemeen dat ik mijzelf echt meer empowered voel als ik ze volg en de reden dat ze zo empowering werken staat eigenlijk heel mooi omschreven bij de eerste nieuwe standaard die ik voor mijzelf opschreef, namelijk:  

“Ik ga mijzelf altijd aan mijn standaarden houden en plaats ze altijd boven eventuele zelf saboterende behoeften.” 

Op het moment dat ik bewust mijn zelf saboterende (of trauma) behoeftes loslaat sta ik namelijk heel dicht bij mijn eigen pure, krachtige en authentieke zijn. Op het moment dat ik bewust mijn zelf saboterende behoeftes loslaat sta ik heel dicht bij mijzelf en dat creëert een heel sterk empowering gevoel vol eigenwaarde, zelfzekerheid en zelfliefde. Het loslaten van mijn behoeftes en het volgen van mijn standaarden geeft mij het gevoel gegrond te zijn. 

Naast het opschrijven van mijn nieuwe standaarden begon ik ook aan het systematisch schrijven in een dagboek. Ik wilde doelbewust werken aan en naar mijn standaarden en er dagelijks over schrijven leek en bleek voor mij een perfecte manier om er op een hele bewuste manier bij stil te kunnen staan, over na te kunnen denken en aan te kunnen werken.  

“Elke avond schrijf ik in mijn dagboek” schreef ik op als één van de nieuwe standaarden en zo begon en begin ik trouw elke avond aan een nieuw hoofdstuk in mijn persoonlijke dagboek.  

Ik begon met het opschrijven van hoe de dag verlopen was. Welke standaarden ik had behaald, welke ik niet had behaald en wat wilde ik dan voortaan doen om ze wel haalbaar te maken?  

Door het opschrijven van welke standaarden ik wel behaald had kreeg ik voor mijzelf heel duidelijk te zien hoe empowering het volgen van mijn standaarden voor mij was. Het liet mij zien hoe waardevol het voor mij was om ze te volgen, want bij elke standaard die ik wel behaald had voelde ik mijzelf trots, gegrond en heel dicht bij mijzelf en mijn eigen kracht staan.   

Door op te schrijven welke standaarden ik niet behaald had kon ik mijn eigen gedrag op een hele bewuste manier analyseren en zien waardoor ik ze niet behaald had. Ik kon zien tegen welke emotionele obstakels of angsten ik aangelopen was en juist daardoor kon ik mijn strategie voor de volgende dag weer aanpassen.  

En door op te schrijven wat ik dan voortaan wel kon doen om mijn nieuwe standaarden haalbaar te maken creëerde ik in gedachten een visualisatie met hoe ik dan wel wilde en kon handelen en deze visualisatie creëerde uiteindelijk een rolmodel die mij altijd het goede voorbeeld kon laten zien op de momenten dat ik het zelf even niet meer kon zien. 

Een visualisatie die mij helpt om, stap voor stap, mijn droom te bereiken.  

Door de droom van mijn hemel te volgen begint de prent van mijn pop-up boek zich langzaam te manifesteren in de mogelijkheden van mijn leven.  

Ik merk in alles dat ik steeds dichter en dichter tot mijzelf aan het komen ben.  

Ik volg mijn droom, mijn hart, mijn keuzes en mijn ideeën en dat alleen al voelt ontzettend bevrijdend.  

Dit ben ik, dit is mijn droom en dit is mijn verhaal. 

~ 

Ze durfde haar innerlijke fluister hardop uit te spreken. Ze durfde een beroep te doen op haar verbeelding om het verhaal te vertellen dat ze met haar leven moest vertellen. Ze bedacht hoe het eruit zou zien als ze haar specifieke versie van waarheid en schoonheid tot leven zou laten komen. Ze zocht naar de blauwdruk waarmee ze geboren was, maar die ze door de jaren heen vergeten was.” 

Glennon Doyle – Untamed