31 ~ Knop omzetten

In tegenstelling tot de opdracht van de affirmatie (27 ~ Actie) voelde ik bij de opdracht van het hanteren van mijn eigen nieuwe standaarden (30 ~ Mijn hemel) geen weerstand om de opdracht vol te houden. Ik merkte goed dat de opdracht echt kwam vanuit de wil van mijn diepe en pure onderbewustzijn omdat ik de wil voelde om van deze opdracht een succesverhaal te maken. De zelfopgelegde opdracht van het hanteren van mijn nieuwe standaarden werd niet slechts een zoveelste takje aan mijn levensboom, maar een verdere volgroeiing van de stam. Een verdere volgroeiing van mijn fundamentele innerlijke kracht.  

In de maand dat ik nu bewust bezig geweest ben met het proberen te hanteren van mijn standaarden heb ik, mede door het stelselmatig schrijven in mijn dagboek, al veel inzichten in mijn gedrag en emoties vergaard. Het schrijven in een dagboek blijkt voor mij keer op keer toch een fundamenteel onderdeel van mijn persoonlijke groei te zijn en zo bleek ook het daadwerkelijk opschrijven van mijn nieuwe standaarden een heel belangrijk onderdeel te zijn.  

Ik kwam erachter dat het daadwerkelijk opschrijven van mijn standaarden in plaats van ze slechts te bedenken een grote steun in de rug was om mijn eigen zelfsabotage tegen te gaan. Hoe hypocriet het ook voelde en eigenlijk ook gewoon was, op het moment dat ik mijn standaarden daadwerkelijk opschreef werd het iets waaraan ik mijzelf echt wilde houden. Het was alsof mijn hoofd bij een ongeschreven regel nog uitwijkmogelijkheden kon verzinnen, maar zodra het zwart op wit op papier genoteerd stond ik mijzelf, en de opdracht met mijzelf, niet meer wilde verloochenen.  

Nu ik, een maand nadat ik begonnen ben met het schrijven in mijn dagboek, mijn oude dagboekpagina’s doorlees zie ik de groei die ik, ondanks dat het voor mij nog niet altijd zo voelt, gemaakt heb. In de zinnen en alinea’s die ik nu kan teruglezen herken ik het patroon van klimmen zoals ik in een eerdere blogpost omschreven heb (27 ~ Actie).
Het begint met het zien van de obstakels die voor mij liggen, vervolgens het vergaren van kennis met betrekking tot hoe ik de obstakels kan overkomen, daarna de confrontatie met de angsten aangaan en uiteindelijk genieten van de vergaarde zelfzekerheid.  

Elke moeilijke situatie is een obstakel tot je ervan geleerd hebt, daarna wordt het een deel van je persoonlijke kracht.” (5 ~ Angst en ego als leidraad) 

 

Zo staan er dus in mijn dagboek verschillende zinnen of stukken tekst geschreven die mij goed laten zien wanneer ik nog obstakels aan het bekijken was, wanneer ik kennis vergaarde met betrekking tot hoe ik de obstakels wilde gaan overwinnen, wanneer ik de confrontatie met mijn angsten was aangegaan en hoe ik mijzelf voelde op de momenten dat de confrontatie achter mij lag en de angsten plaats gemaakt hadden voor zelfzekerheid. 

(Stukken tekst uit mijn persoonlijk dagboek) 

1. Facing obstacles:  

  • Angst en wantrouwen zorgen er nog voor dat mijn uitbundige persoonlijkheid zichzelf direct verstopt. Liefde, warmte, kracht en speelsheid maken direct plaats voor angst en afstandelijkheid. 
  • Ik vertrouw nog niet op mijn eigen kunnen. 
  • Ik denk er wel aan, maar durf het nog niet toe te passen omdat ik nog niet geloof in mijn eigen kracht. Of, hoe paradoxaal ook, ik geloof nog niet dat ik sterk genoeg ben om mijn eigen kracht aan te kunnen. 
  • Ik heb tegen willen en weten in mijn zelf saboterende behoeften gevolgd in plaats van mijn standaarden en dat voel ik nu terug in mijn emoties. Het geeft mij het gevoel weer verder weg te dwalen van mijn eigen kracht. 
  • Ik loop steeds tegen dezelfde drempels van angst aan en ondanks dat mijn onderbewustzijn constant aangeeft dat ik vanuit rust, wijsheid, kracht en liefde wil reageren omdat ik weet dat ik daar uiteindelijk sterker van word, lukt mij dat niet altijd. 
  • Ondanks dat ik ontzettend groei en merk dat de standaarden mij echt wel helpen, moet ik wel waakzaam blijven dat ik ze niet laat versloffen. Ik heb vandaag niet veel aan mijn standaarden gedacht en ik merk dat als ik er niet bewust mee bezig ben dat ik ze ook minder belangrijk ga vinden terwijl ik ze juist wel wil volgen.

2. Gaining knowledge: 

  • Als ik eerst naar mijn rust ga ontstaat er ruimte om mijzelf meer innerlijke kracht te geven. Vanuit wijsheid kan ik dan gaan beseffen dat ik moet geloven in mijn eigen kracht en dat ik gewoon kan vertrouwen in mijzelf. 
  • Als ik blijf oefenen word ik er vanzelf steeds beter in. 
  • Ik moet blijven proberen te geloven in mijn kracht en deze toepassen. Ik moet die drempel voorbij en durven kijken naar de waarheid en kracht die ik in mij heb. 
  • Als ik trouw aan mijn standaarden blijf, blijf ik trouw aan mijn eigen ontwikkeling. Trouw blijven aan wat belangrijk voor mij is, ook als het niet makkelijk is, is heel belangrijk om een sterk, zelfzeker, gezond en gegrond persoon te zijn.

3. Facing fears: 

  • Qua emotionele ontwikkeling heb ik vandaag ook zeker mijn best gedaan. Ik heb mijzelf op momenten zelfzeker kunnen opstellen door mijn standaard “Ik ga mijzelf zelfzeker opstellen” te volgen.  
  • Ik ga nu bewust terug naar mijn innerlijke rust en vanuit die rust zoek ik naar mijn wijsheid. Als ik puur vanuit mijn kern, waar trauma’s en behoeften geen dominante plaats hebben, communiceer, dan communiceer ik met een glimlach vanuit zelfzekerheid, autonomie en barmhartigheid. Ik geef mijzelf power, ik geef mijzelf power, ik geef mijzelf power en dan 3,2,1 GO! Glimlach, zelfzekerheid, autonomie en barmhartigheid.  
  • Nadat ik als standaard had opgeschreven dat ik ga leven vanuit vergeving in plaats van kwalijk nemen (uit vergeving komt vrijheid) heb ik vandaag de vergeving proberen toe te passen. Helemaal 100% lukt het mij nog niet, maar de momenten waarop het wel lukte waren voor mijn persoonlijke groei van immense betekenis. Zonder eerste stappen komt een reis immers nooit tot stand. 
  • Ik heb mijn standaarden niet voor niks opgeschreven. Ze zijn geen eventuele mogelijkheid, maar een standaard. Het is dus niet de vraag van hoe, wat of waarom, maar gewoon doen. Mijn nieuwe standaarden zijn niet het eventueel haalbare, maar mijn ‘minstens’. Hetgeen ik van mijzelf verwacht. En dus ga ik nu dichtbij en trouw aan mijzelf blijven en mijn standaarden, ondanks de angst, gewoon toepassen. Gewoon doen. 
  • Ik voel de angst, maar toch ga ik het doen! 

 4. Gaining confidence 

  • Ik merk dat ik groei in mijn zelfzekerheid met betrekking tot mijn creatieve kant.
  • Vanmiddag heb ik, dankzij mijn standaarden, een drempel kunnen overwinnen waar ik al heel lang door tegengehouden werd. Vandaag heb ik een grote sprong gemaakt en een grote overwinning behaald! 
  • Ja! Het is mij gelukt!! Het is mij, dankzij het schrijven in mijn dagboek, toch gelukt om in die moeilijke situatie vanuit mijn standaarden te handelen in plaats van vast te lopen in angst. 
  • Ik merk steeds meer hoe het volgen van mijn standaarden mijn innerlijke wereld aan het veranderen is. Mijn opgewektheid, openheid, vriendelijkheid en speelsheid komen terug en deze keer worden ze ook nog eens bijgestaan door een steeds sterker wordend zelfvertrouwen. 
  • Steeds beter en beter lukt het mij om dicht mij mijzelf te blijven. 
  • Ik begin steeds meer te geloven in mijn eigen kracht. Deze kracht geeft mij nog meer vertrouwen in de toekomst. Ik volg het pad van mijn hart en dat voelt 100% kloppend. Mijn leven begint zich te manifesteren op een manier die goed en vertrouwd voelt. 
  • Ik kan deze dag als herinnering opslaan als een goede dag en het schrijven in mijn dagboek heeft mij dat doen laten inzien. 
  • Het gaat met vallen en opstaan en ondanks dat het nog vaak voelt als stilstaan zie ik ook dat ik echt wel steeds sterker aan het worden ben. 
  • Ik blijf geloven en vertrouwen hebben in het pad van mijn hart. 
  • Mijn leven transformeert naar het leven wat ik wil leven. 
  • Ik voel mijzelf echt sterker worden en mijn interne wereld veranderen. 

En zo kon ik, juist door het schrijven in mijn dagboek, na een maand teruglezen op vele mooie momenten waarin ik mijzelf zelfzeker gevoeld had en waarin ik echt wel sterker dan mijn angsten geweest was. Iets wat ik zonder mijn dagboek nooit had gezien omdat het gevoel van stil blijven staan vaak nog veel sterker aanwezig is dan het gevoel van overwinning. 

Ondanks alle positieve vergaarde kennis en zelfzekerheid die mij de afgelopen maand gebracht heeft merkte ik dat het toch tijd werd om mijn plan weer en beetje aan te passen. De groei voelde stagnerend en ik kreeg vanuit mijn onderbewustzijn vaak de boodschap dat het tijd werd voor een volgende stap. Een stap, een opdracht, waarmee ik mijzelf nog bewuster kan bezighouden met het overwinnen van mijn angsten.  

Wat mij namelijk in de afgelopen maand was opgevallen, is dat het niet haalbaar is om constant aan alle standaarden tegelijkertijd te kunnen denken. Zo kon ik bijvoorbeeld wel geregeld denken aan het bewust toepassen van zelfzekerheid bij sociale gebeurtenissen, maar vergat ik bijvoorbeeld vaak om de standaard van bewuste vergeving toe te passen. 

Stoppen met de nieuwe standaarden of met het schrijven in mijn dagboek wilde ik niet en dus breidde ik mijn bestaande opdracht uit met de opdracht om elke avond in mijn dagboek één van mijn nieuwe standaarden op te schrijven en als hoofddoel te stellen voor de volgende dag.  

Ik wilde elke dag één nieuwe standaard dusdanig toepassen dat ik elke dag één obstakel sowieso en heel bewust zou overwinnen. Want al is het maar voor één dag, het obstakel wat ik die dag zou overwinnen zou vervolgens toch voor altijd deel gaan uitmaken van mijn zelfzekerheid.  

Elke moeilijke situatie is een obstakel tot je ervan geleerd hebt, daarna wordt het een deel van je persoonlijke kracht.” 

En wat is nou één dag? 

Dus begon ik.  

“Ik ga mijzelf dienstbaar opstellen. In plaats van bezig te zijn met de vraag ‘en ik dan?’ wil ik mijzelf constant afvragen ‘wat kan ik voor jou doen?’ Kracht vinden in het geven in plaats van voldoening zoeken in de behoeftes van mijn trauma’s.” werd de eerste standaard die ik voor mijzelf als hoofddoel stelde. Het doel van de nieuwe standaarden die ik echt heel bewust, één dag lang, als standaard zou gaan hanteren.  

Toen ik op de vooravond van mijn nieuwe opdracht deze standaard uitzocht als zijnde het doel waarin ik mijzelf echt wel zou gaan pushen, voelde ik in eerste instantie weerstand. Kan ik het wel? Kan ik mijzelf echt onvoorwaardelijk dienstbaar opstellen, ook als ik zelf in de knoop kom te liggen met mijn eigen behoeftes, angsten of emoties? Kan ik zo sterk zijn? Kan ik zoveel geloven in de kracht van mijn eigen zelfzekerheid?  

Daar kon ik maar op één manier achter komen, toch? En dus schreef ik hem op. Vertrouwende op de kracht van mijn wilskracht. 

Maar, het leven zou het leven niet zijn als het niet zou blijven uitdagen en zo verliep ook het begin van de eerste dag waarop ik vol vastberadenheid de standaard zou toepassen, niet helemaal vlekkeloos.  

“Pffff, vol goede moed aan de dag begonnen, maar nog voordat de kinderen op school zaten voelde ik mijzelf al meer een mopper moeder dan een liefdevolle moeder en nu is de moed mij een beetje in de schoenen gezakt. Ik voel nu zo ontzettend de behoefte om mijzelf terug te trekken.” Schreef ik nog voor 10:00 uur ‘s ochtends naar een vriendin. Ik was moe, had slecht geslapen en mijn hoofd kon weinig prikkels verwerken. Misschien moest ik deze dag als verloren beschouwen en gewoon morgen weer proberen.  

Maar ik wilde niet ‘morgen weer proberen’, ik wilde vandaag proberen! Ik wilde mijn groei niet saboteren of laten stagneren en dus begon ik als een soort vorm van zelftherapie naar mijn vriendin van mij af te schrijven.  

“Aan de andere kant wil ik niet opgeven!” Vervolgde ik mijn berichtjes. 

“Die knop omzetten en gaan. Ik heb een belofte gemaakt voor vandaag en daar wil ik mijzelf wel voor inzetten in plaats van dat ik vanavond weer moet terugkijken op een dag waarin het toch niet helemaal gelopen is zoals ik mijzelf voorgenomen had. Ik moet die vicieuze cirkel toch ergens doorbreken en die knop om kunnen zetten. Weten dat ik sterker ben dan al die gedachten, angsten en emotionele pijn. Die knop zit in mij, wanneer kies ik ervoor om hem echt om te zetten? Er is geen beter moment voor dan nu, toch? Wachten tot die knop vanzelf omgaat heeft geen zin. En dus ga ik het maar doen. Alles opzij en knop om. Ik ga ervoor zorgen dat ik vandaag terug kan kijken op een dag waarin ik het WEL gedaan heb. Ik ga ervoor zorgen dat ik vandaag terug kan kijken op een dag waarin ik heel bewust naar mijn hemel toegewerkt heb.” 

En dat was het moment dat ik besloot om echt de knop om te zetten en vol bewustzijn te gaan werken aan mijn doel. Vol bewustzijn geloven dat ik sterker ben dan alle gedachten, angsten en emotionele pijn. Want als ik ondertussen één ding geleerd heb dan is het wel dat ik die kracht in mij heb.  

Ik geloof, nee, weet, dat ik alle kracht bezit die ik nodig heb om mijn leven te kunnen manifesteren zoals mijn onderbewustzijn mijn hemel manifesteert en ik weet dat ik de kracht bezit die nodig is om heel bewust de keuze te maken om vanuit mijn hemel te kunnen gaan leven.  

Ik heb de kracht om die knop om te zetten. 

De vraag is gewoon; waar kies ik voor? 

En zo geschiedde het dat ik na een dag vol ‘knop omzetten en gaan’ ‘s avonds een avond vol voldoening kon ervaren. Toegegeven, ik was mentaal en emotioneel zo uitgeput dat mijn hersenen er letterlijk zeer van deden, maar dat was de vergaarde kennis, zelfvertrouwen en voldoening zeker waard.  

Nog diezelfde avond kwam er op een geheel onverwacht moment een levensles bij waarvan ik wist dat het een heel belangrijke les was die mij verder kon helpen op mijn reis en die mij in de toekomst van de nodige innerlijke kracht kon voorzien, mocht ik alsnog, of wederom, tegen situaties aanlopen waarin mijn angsten de overhand zouden krijgen. Een levensles die puur vanuit mijn onderbewustzijn kwam toen ik één van mijn kinderen een levensles wilde meegeven die, bij voldoende toepassing, kan zorgen voor een sterk fundamenteel besef van zelf een keuze hebben als het aankomt op het welbevinden van onze emotionele, innerlijke en tevens fysieke wereld. 

“Jij hebt nu een keuze met betrekking tot welke gedachten jij momenteel wilt hebben en daarmee heb je de keuze met betrekking tot hoe jij jezelf nu voelt. Je kan nu blijven denken aan de teleurstelling of je kan kijken naar de goede dingen die gebeurd zijn. Zullen we beide eens proberen en vervolgens eens kijken hoe je jezelf voelt bij de twee verschillende gedachtes? We beginnen bij de sombere gedachten. Denk er maar aan en vertel mij daarna hoe je jezelf voelt.” 

Een emotie van neerslachtigheid kreeg de overhand.  

“Denk nu maar eens aan de vrolijke gedachten.” Vervolgde ik.  

“En hoe voel je jezelf nu? Welke energie voel je nu in jouw lichaam?” 

“Blije energie!” Was het antwoord wat ik te horen kreeg.  

De wissel tussen sombere energie of vrolijke energie werd niet zomaar tot stand gebracht, het duurde circa drie wisselbeurten voordat mijn kindje weer vrolijk weghuppelde (het overwinnen van behoeftes, angsten of emotionele pijn kan immers best wat kracht en moed vragen), maar het doel was bereikt. Het doel om te ervaren dat we een keuze hebben met betrekking tot onze gedachten en belevingswereld. Het doel om te ervaren dat we sterk genoeg zijn om die knop om te zetten.  

Geluk is niet te vinden in het nastreven van een onhaalbaar en onrealistische utopie, maar in de innerlijke vrijheid om emoties te mogen voelen en helen en in de kracht om te weten dat je sterk genoeg bent om moeilijke situaties aan te kunnen.