9 ~ Persoonlijkheidsstoornis

Ik ben geen fashionista, influencer, insta-hottie, trendzetter of überhaupt een trendvolger, maar zonder dat ik het wist ben ik toch super trendy geweest de afgelopen jaren. De meest donkere periode van mijn leven, was tevens mijn meest trendy one. Wie had dat ooit gedacht.  

Het waren niet mijn schoenen, broeken, zonnebrillen of kapsels die mij trendy maakten. Het was mijn burn-out. Het hebben van een burn-out is de trend van de 21e eeuw en is alleen bereikbaar voor de mensen die echt geen ruggengraat hebben. Als ik de media mag geloven dan.  

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik wel een wurn-outer ben. Een wannabe burn-outer, want echt gediagnosticeerd ben ik nooit. Mijn psycholoog kwam niet verder dan een mogelijke persoonlijkheidsstoornis die niet verder te classificeren was.  

Ik ben dus een wurn-outer want dat klinkt hipper en veel minder fucked up dan een persoonlijkheidstoornisser.  

Toen de term persoonlijkheidsstoornis viel voelde ik mijzelf echt waardeloos. Ik klopte niet, was gestoord en alles wat ik dacht was dus irrationeel.  

Tot ik erover na ging denken.  

Natuurlijk had ik een persoonlijkheidsstoornis, dat was niet omdat ik volledig gestoord ben, dat was omdat ik verleerd was wie ik eigenlijk ben. Een persoonlijkheidsstoornis betekende voor mij niks anders dan dat ik gewoon geen flauw idee had van wie ik eigenlijk ben.  

Ik voel me leeg, verslagen, falen, mislukkend, in de war en hopeloos. De depressieve sluier is op mij neergekomen als een berg stenen en ik heb even niet meer de kracht om mijzelf er weer van onderuit te helpen. Soms is het gewoon makkelijker om op te geven. Ondanks alle pijn die het doet.  

 Ik lijk vast te zitten aan een elastieken touw wat aan de andere kant vastzit aan verdriet en hoe hard ik ook probeer om weg te lopen van de negativiteit, uiteindelijk ben ik te moe om nog te vechten en dan trekt de kracht van het elastiek mij vanzelf weer terug.” 

Dit stuk tekst schreef ik eind 2019 in mijn dagboek. Wat ik nu zie is dat het uiteinde van het elastieken touw mijn eigen kern was.  

Zonder dat ik het wist had ik altijd geprobeerd om weg te lopen van mijzelf.  

Mijn kern was een bron van verdriet geworden omdat het nooit waarde, aandacht en acceptatie gevoeld had.  

“Ik denk dat eigenwaarde ontstaat door het ontvangen van waarde als kind. (….) Als je geen eigenwaarde hebt blijf je buiten jezelf zoeken naar die waarde.” 

Ik had mijn eigen kern verlaten om buiten mijzelf opzoek te gaan naar waarde, maar daardoor kreeg mijn kern zelfs van mij, de voor mijn kern meest belangrijke persoon ter wereld, geen waarde, aandacht en acceptatie meer. Mijn kern voelde zich waardeloos, eenzaam, wanhopig en depressief.  

Terwijl ik mijzelf naar de buitenwereld toe probeerde te perfectioneren in de hoop waarde te kunnen ontvangen, bleef mijn kern schreeuwen om aandacht. Ik probeerde weg te lopen van mijn wanhopige en behoeftige kern omdat deze mijn kans op waarde ontvangen in de weg stond, maar omdat we ondanks de splitsing van mijn persoonlijkheid toch één waren, bleven ik en mijn kern met elkaar verbonden. Ik kon niet weglopen van mijn eigen verdriet.  

De splitsing van mijn persoonlijkheid was mijn mogelijke persoonlijkheidsstoornis die niet verder te classificeren was en mijn gevecht om los te willen komen van mijn kern werd uiteindelijk mijn burn-out. 

Mijn burn-out was niet mijn zoveelste falen, het was een schreeuw van pure wanhoop vanuit mijn kern. Om te kunnen helen van mijn burn-out moet ik mijzelf niet verzetten tegen het verdriet in mijn kern, maar moet ik het juist gaan erkennen als een deel van mijzelf. Ik moet dat elastieken touw vastpakken, teruglopen naar mijn kern en mijn kern een dusdanig grote knuffel van liefde geven zodat ik en mijn kern weer samen kunnen smelten tot een geheel wat onvoorwaardelijk van zichzelf houdt en waardeert.  

Ik denk niet dat het hebben van een burn-out een nieuwe trend is die alleen maar haalbaar is voor mensen zonder ruggengraat. Ik denk dat het een trend is die laat zien dat we als mensheid anders met elkaar en onszelf om moeten gaan. Mensen geven zichzelf en diegene waar ze van houden steeds meer waarde, maar in een wereld die gedomineerd wordt door angst en ego hangt ook die waarde daaraan vast. Dat maakt de liefde voorwaardelijk.  

Door van mijzelf weg te lopen heb ik herhaald wat mij gebroken had. Door van mijzelf weg te lopen heb ik mijzelf verwaarloosd en mishandeld.